Manager(g)

Manage-erg, inderdaad. Sommige mensen moeten ze gewoon verbieden om ooit nog manager te worden. Managers die verbaasd zijn dat er wel eens over hen gesproken wordt bijvoorbeeld. Als jij de regels dicteert kan je verwachten dat niet iedereen het daar altijd mee eens is. Zeker niet als er geen sprake is van overleggen, maar opleggen. Sommigen zeggen dat dan direct tegen je, anderen die wellicht vrezen voor hun baan, achter je rug om. Niet voor niets zijn er hele pagina’s op internet gewijd aan kreten zoals: Als ik ergens lang over doe, ben ik traag, als mijn manager ergens lang over doet is hij gewoon grondig bezig. Of deze: Als ik een taak niet wil doen, ben ik lui. Als mijn manager het niet wil doen is hij te druk. Als mij iets niet lukt, ben ik een idioot, als mijn manager iets niet lukt is hij menselijk. Of mijn persoonlijke favoriet: Zolang mijn manager doet alsof ik veel verdien, doe ik net alsof ik hard werk.
Ik heb bij mijn eerste baan na mijn afstuderen een manager gehad die het belangrijk vond dat het klikte tussen haar en mij. Ik vind het ook belangrijk om een goede band te hebben met collega’s, maar met de één heb je gewoon meer overeenkomsten en lukt dat beter, dan met de ander, je kunt dit niet forceren. Deze manager was maar al te blij als we ergens een overeenkomst hadden. Ik houd van schoenen, zij ook. Maar die schoenen waar zij in haar vrije tijd op liep kwamen regelrecht uit de porno-industrie. Sterker nog: op casual Friday verraste ze vriend en vijand met een V-hals tot aan haar navel en een super kort rokje, een soort breed uitgevallen riem. Dat bij een cup E en het figuur van een uit de kluiten gewassen cavia, waarop zelfs de directeur voorzichtig zei: “Ik hoop wel dat je daar een onderbroek onder aan hebt”. Waarna collega L. fluisterde: “Voor de lucht zeker…” Onze computerman zei dat hij haar zelfs "Met een geleende pik nog niet zou nemen". Dit was de eerste en de laatste casual Friday.
Tussen deze manager en mij klikte het uiteindelijk niet zo. Zij bleef braaf aanhalen hoe ze vond dat ik op haar leek, maar dan zoals ze een paar jaar geleden was (zij vond dat ik nog een hoop moest leren). Ik vond deze vergelijking totaal niet op gaan. Ik zie er in mijn vrije tijd niet uit als polder porno koningin. Ik schaarde haar in de categorie “Yesterday I mistakenly partied like I was €19,99” en “Meisjes van de Keileweg”. Als zij thuis zo de deur open zou doen voor een collectant, stoppen ze haar nog geld toe…
Op ene gegeven ogenblik ging ze elke middag eerder weg omdat een vriendin van haar door was gedraaid en ze bang was dat deze vriendin, die de reservesleutel van haar huis had, bij haar binnen zou dringen. Ze was een wandelende “Mijn Geheim”. Uiteindelijk had de hele afdeling wel wat over haar te zeggen. Ze schoof veel taken op ons af en wij vroegen ons nog net niet openlijk af wat ze dan zelf eigenlijk deed. Uiteraard kon ik mijn mond ook niet houden. Ik ga nog net niet als afvalemmer door het leven (geef er een trap tegen en de klep vliegt open). Dit resulteerde in dat ik als eerste op het matje werd geroepen. Wie ik allemaal wel niet dacht dat ik zelf was en als ik het zoveel beter kon, moest ik dat maar eens bewijzen. Les één voor mij: nooit roddelen over collega’s. Ik heb haar op dat punt gelijk gegeven en volledig mijn fout toegegeven, maar tegelijk wel gezegd dat het voor ons niet zichtbaar was wat zij deed qua werkzaamheden. Zij vond dat ze geen verantwoording aan ons hoefde af te leggen. Daar was ik het mee eens, maar ze liet ons wel een hoop van haar werk opknappen. Ook daarvan vond ze dat ze ons geen verantwoording schuldig was. Daarna werd de rest op het matje geroepen. Collega L. werd, terwijl de manager haar kantoordeur nog open had staan, voor achterbakse, slinkse, achter de ellebogen rotmeid uitgemaakt. Collega A. en collega P. werden ook met de grond gelijk gemaakt. Uiteindelijk zit er nu niemand meer van het team op die afdeling. Van de 9 mensen zijn er 2 over. De manager is ontslagen, de rest heeft ontslag genomen. En om in deze tijden ontslag te nemen, moet je manager wel héél erg zijn. Collega L., die naar een andere afdeling was overgezet, heeft nog een paar keer met hardkloppingen naast de manager in de lift gestaan. Gelukkig bleek de directeur van dit bedrijf zelf ook geen lieverdje te zijn. Een collega van een andere afdeling die ontslag had genomen, zou van haar team een afscheidscadeautje krijgen. Eén collega had deze taak op zich genomen en iedereen gemaild, incluis de directeur, dat het geld voor het cadeau, als bedankje voor collega D.’s inzet, door haar ingezameld zou worden. De directeur was zo handig om een mailtje terug te sturen middels “Beantwoord allen”. In deze reply schreef hij: “Cadeautje om haar te bedanken? Ik zou niet weten waarom ik haar moet bedanken, zij moet MIJ bedanken”. Collega D. kreeg deze e-mail uiteindelijk ook te lezen en heeft toen 5 minuten voor haar vertrek naar iedereen (circa 350 man) binnen het bedrijf gemaild:
Beste Roland,

Ik heb laatst je email gelezen en ik vroeg me af waarom ik jou nou precies moet bedanken?
Is dat om het feit dat ik je 2x moest helpen met het vervalsen van verschillende handtekeningen zodat jij geen problemen kreeg met de controledienst die kwam of om het feit dat jij me vanaf het begin beloofde dat ik mijn studie hier kon volgen en een stageplek zou krijgen zonder enkel probleem en dat toen NIET nakwam!! De gene die ik zal bedanken zijn mijn leuke collega’s en mijn leidinggevende (K.). K. wil ik bedanken voor de tijd die zij in mij heeft gestoken en wat ze mij geleerd heeft, mijn collega’s wil ik bedanken voor al het plezier, samenwerking en de steun.

Ik wens je natuurlijk het allerbeste met je bedrijf.
Groetjes D.”

"Mamma is net de Taliban"

Zei Daphne Deckers eens in een interview in Linda magazine. De meeste vrouwen kunnen dan ook een flink boekje open doen over hun moeder. Zo had mijn collega Irene een kerstdiner met haar hele familie. Toen ze tiramisu wilde bestellen als toetje, wierp haar moeder een kritische blik op Irene’s jurk en zei: “Zou je dat nou wel doen?." Een andere collega zei dat ze vol trots aan haar moeder vertelde weer een opleiding te zijn gaan volgen naast haar werk. Haar moeder zag het nut er niet van in. Mijn collega vond het echter wel een veer in haar eigen achterste dat zij op middelbare leeftijd nog succesvol een HBO opleiding volgde. Waarop haar moeder zei: “Hoe lang denk je jezelf nog van middelbare leeftijd te kunnen noemen?”
Deze “toestanden” herkende ik meteen.
Toen ik 16 was en een bijbaantje had gekregen als verkoopster in een winkel kwam mijn moeder ’s middags kijken hoe ik het er vanaf bracht. Ze liep naar binnen, wierp één blik op mij en zei: “Kind, je ziet er uit als een zwerver, sta je zó in deze winkel?” en liep weer naar buiten. Ik was woedend, maar wist achteraf ook wel dat ze het uit het diepst van haar hart goed had bedoeld, het kwam er alleen ongelukkig uit. Geen moeder wil haar kind boos of verdrietig maken met een lelijke opmerking. Daarnaast is je moeders mening superbelangrijk dus op zoek naar goedkeuring komt dit dan hard aan.
Zeven jaar later stuitte ik op het boek “Doe je dat écht aan?” van Deborah Tannen, over communicatieproblemen tussen moeder en dochter. Dat boek heb ik uiteraard cadeau gedaan aan mijn moeder. Een mooi voorbeeld hieruit is een vrouw die stage liep op het Witte Huis. Het hoogtepunt van haar stage was een verschijning op tv naast de toenmalige president Clinton. Zodra ze op tv was geweest belde ze vol trots haar moeder op die alleen maar kon zeggen: “Had je niet even naar de kapper kunnen gaan voor je tv-optreden?”. Een ander mooi voorbeeld uit dit boek gaat over Beth, een gezinstherapeut met een eigen praktijk. Op een dag kreeg ze een telefoontje van haar moeder die zei: “Ik kom vrijdagmiddag om twee uur met de trein aan. Zal ik in de stationshal op je wachten of buiten bij de parkeerplaats?.” “Nou dat wordt moeilijk mam, antwoordde Beth, “want ik heb de hele middag afspraken.” Toen vroeg ze: “Waarom vraag je Ron niet?”en doelde daarbij op haar broer. Waarop haar moeder zei: “Hij werkt.”
Zo was ik tijdens het googelen een stuk tegengekomen over een vrouw die ook regelmatig overhoop ligt met haar moeder. Op een dag, toen haar moeder op de koffie kwam in haar nieuwe huis, had ze alleen maar commentaar op de inrichting: “Waarom heb je een witte bank genomen terwijl je twee kinderen en een hond hebt? Wat is dat voor een B-merk Luxaflex, ziet er goedkoop uit. Die antieke kast past totáál niet bij de rest van het interieur. Goh, is de keuken nóg niet af? Zit je daar wel achteraan?.” Na deze beledigingssessie keek haar moeder voldaan naar de grote foto van zichzelf boven haar dochters open haard. Haar dochter zag dit en zei: “Je hoeft niet zo genoeglijk naar jezelf te kijken hoor, die staat daar alleen maar om de kinderen weg te houden bij het vuur”.

Aap, noot, mis

“Wie geen fouten maakt, maakt meestal niks” hangt er bij mijn ouders in de schuur. En tegenwoordig worden er heel wat gemaakt. Hiermee doel ik op taal- en spelfouten. Ik ben van mening dat iedereen taal- en spelfouten mag maken, ik maak ze zelf ook, maar vaak denk ik dat als mensen de moeite zouden nemen iets nog even over te lezen ze zichzelf makkelijk kunnen corrigeren. Of laat een ander er even naar kijken. Wat mij voornamelijk stoort is de houding van veel mensen dat zelfs grove taal- en spelfouten “moeten kunnen”. Ik zeg niet dat men zich voor iedere fout moet schamen, maar het moet niet normaal zijn om altijd maar alles fout te schrijven. Zo had de afdeling P&O van de Baak in de tijd dat ik er stage liep een sollicitatiebrief ontvangen voor een functie op HBO/WO niveau die de volgende zin bevatte: “Ik ben geboren en getogen in verscheidene landen”. Wablief? Oh, in dat geval: wat was je leukste geboorte? En laatst heb ik een cd voor één van mijn zussen op marktplaats.nl gekocht waarvan het bijschrift bij de advertentie luidde: “de cd verkeerd in goede staat”.
Commentaar op taal- en spelfouten wordt mij echter nooit in dank afgenomen. Ik schreef eens op een forum waar het niveau van de Nederlandse Universiteiten werd bediscussieerd: “Het gebeurt zelfs dat medestudenten verbaasd zijn als ze een laag cijfer krijgen voor een inhoudelijk goed essay door vele taal- en spelfouten”. Een student van de Universiteit Groningen antwoordde daarop: “Arrogante Leidse kakker, het gebeurdt moet met dt”. Waarop mijn antwoord was: “Goh, jouw Groene Boekje is zeker groen van de schimmel. P.S. ben ik hier soms in “Boer zoekt ruzie beland?”.
Bij veel fouten zie ik ze niet in één keer staan, maar dringt het pas later tot me door. Ik las bijvoorbeeld eens in de Ditjes en Datjes, het gratis blad van de Digros/Dirk van den Broek/Bas van der Heijden dat veel producten het moeten hebben van mond-op-mondreclame. Klinkt zo gek nog niet, maar Word heeft er zojuist een streep onder gezet en vraagt of ik er geen mond-tot-mondreclame van wil maken, is wel zo hygiënisch. Zoals je al merkt, zijn sommige fouten best grappig, alhoewel ik ze zelf liever niet maak. Zeker niet in een sollicitatiebrief. Maar nu we toch bezig zijn, wat dacht je van deze: “Geachte Heer de Haas, uw invalide parkeerkaart ligt vanaf heden voor u klaar op het gemeentehuis.” Ik weet wel dat Meneer de Haas slecht ter been is, maar dat zijn parkeerkaart er ook zo aan toe is…
Zo attendeerde een collega mij eens op de advertentie “Naakt model tekenen” in de krant. We hopen allebei vanuit de grond van ons hart dat de toekomstige cursisten een dikke huid hebben. Het mooiste voorbeeld van een grappige fout vind ik die uit het boekje van Lynne Truss, de “kommaneuker” uit Engeland. Zij was eens in New York bij een bar dat een bordje voor de deur had met daarop de tekst “Nigger’s out”, waaronder iemand met de hand had toegevoegd “But he’ll be back shortly”.

Elke vrek heeft zijn gebrek

Vandaag las ik voor de zoveelste keer in de krant dat we financieel nog harder achteruitgaan dan we dachten. Ik word een beetje moe van die terugkerende krantenkoppen met “Malaise treft ons keihard”. Het komt deprimerend op mij over als fervent shopper. Ik ben het type dat naar het winkelcentrum gaat voor een tube tandpasta en terugkomt met een paar schoenen. Ik heb jarenlang rood gestaan, maar doe tegenwoordig net zoals Georgina Verbaan. Zij zei eens in een interview dat ze ook vaak rood staat omdat ze als actrice in dit kleine land niet altijd werk heeft “Maar mooi rood is niet lelijk”, aldus Georgina.
Ik kan ook erg lachen om Gordon die zegt dat zijn buurtbewoners in het Gooi al jaren zuinig leven. Hij vertelde eens in een interview in de Linda dat de mensen daar zo gierig zijn dat ze zelf bij de heg gaan staan blaffen om een hond uit te sparen. Voor sommige mensen heeft de crisis ook een voordeel: niemand heeft door hoe krenterig ze eigenlijk zijn. Patty Brard heeft ook minder welvarende tijden gekend want ze is een paar keer failliet gegaan. Ze zei daar eens over in een interview met Veronica Magazine dat haar absolute dieptepunt van zuinigheid was het naast de parkeermeter staan wachten totdat hij was afgelopen (om ook nog van die laatste centen te genieten). Ook zag ik eens bij Oprah een vrouw die van miljonair naar straatarm was gegaan en nu weer een redelijk inkomen had. Over haar straatarme periode zei ze: “I got so broke, I went to KFC and licked other peoples fingers” (“Ik was zo arm, dat ik naar de Kentucky Fried Chicken ging om andermans vingers af te likken”).
Ik heb jarenlang in de thuiszorg gewerkt als bijbaan. Bij oudere mensen thuis schoonmaken, boodschappen doen en koffie drinken. Daar leer je wat echt zuinig doen is. Veel van deze mensen hebben andere tijden gekend waarin er geen eten was, vooral na de oorlog, en zijn daardoor extreem zuinig. Vuilniszakken werden geleegd en hergebruikt evenals de stofzuigerzakken. Soms kreeg ik opgewarmde koffie, zag ik dat meneer of mevrouw alleen de wc doortrok als er gepoept was en werden oude kalenders als kladblok gebruikt voor de boodschappenbriefjes. Ook was ik eens bij een man die een paar volle emmers water in de douche had staan. Hij deed de douche aan en voordat hij warm werd ging het koude water in deze emmers, daarmee spoelde hij dan later weer de wc door. Tot slot een mooi verhaal wat ik laatst op internet tegenkwam van een verkoopster in een warenhuis uit Amerika. Zij stond achter de sieradentoonbank en heeft een echte vrek een lesje geleerd. De man kwam om wat leuks te kopen voor zijn vrouw omdat ze 10 jaar getrouwd waren. Hij wilde wel een paar oorbellen cadeau doen. De verkoopster liet hem een paar zien van 110 euro. Dat vond hij te prijzig. Ze liet hem een paar van 75 euro zien, maar dat vond hij ook te prijzig. Een paar van 40 euro was ook niet de prijsklasse die hij in gedachten had. Of ze niet iets écht goedkoops voor hem had. Waarop ze hem een spiegel overhandigde...

Bedrijf zoekt foutloze sollicitatiebrief M/V

Het leuke van solliciteren is dat ik stage heb gelopen op de P&O afdeling van de Baak met een recruiter als begeleider en tevens zelf recruiter ben geweest. Dus mij is al het één en ander ter ore gekomen van hoe het niet moet. Zo moet ik, zoals ik een paar blogs geleden ook al deed, weer even de vrouw noemen die naar eigen zeggen was “geboren en getogen in verscheidene landen”. Ook kan ik me herinneren dat een vader opbelde om te vragen naar een vacature op WO niveau voor zijn dochter en dat iemand een cd van zijn band mee stuurde. De Baak is een managementcentrum, geen Idols en als je zelf als universitair afgestudeerde niet durft op te bellen en je vader je sollicitaties managet hoef je niet te komen solliciteren als programmamaker. Sollicitanten afwijzen is ook weer een vak apart: mijn collega bij de Baak kreeg zelfs iemand huilend aan de telefoon. Een beetje googelen levert ook grappige voorbeelden van sollicitaties op. Sollicitatiebrieven met daarin: “Competenties: Ben een harde werker, heb oog voor detail, ben een teamspeler maar kan ook goed individueel werken en heb erg veel oog voor detail.” “Ik beloof dat ik voor u harder zal werken dan in mijn vorige job.” Maar ook tijdens de gesprekken kan het mis gaan. Neem deze van een recruiter: “Eén van de standaardvragen is voor ons erg belangrijk: is de kandidaat een teamplayer? Zo vroeg mijn baas, van oorsprong een Belg, op een dag aan een eventueel toekomstige medewerker of hij 'in team kan werken'. De kandidaat werd rood tot achter zijn oren, keek ons ongelovig aan en na enkele seconden vroeg hij: 'Wat bedoelt u daarmee?' Pas toen drong het tot ons door dat de kandidaat dacht dat hij met ons 'intiem' zou moeten gaan werken.” Een ander mooi verhaal kwam van een sollicitant die geen verklaring van goed gedrag kon overhandigen wegens een arrestatie. De sollicitant verklaarde de arrestatie zo: “We hadden een varken gestolen, maar het was echt maar een kleintje.” Ook las ik een verklaring van een sollicitant op de vraag hoe hij aan een gat in z’n cv kwam van vijf maanden: hij legde uit dat hij een onderbreking had in zijn loopbaan omdat hij vijf maanden nodig had gehad om de dood van zijn kat te verwerken. Een ander verklaarde zijn vele banen als volgt: “Het is waar, op papier zie ik eruit als een jobhopper. Maar ik wil onderstrepen dat ik van die vorige jobs geen enkele uit eigen beweging heb verlaten.” Ook een enorme blunder is die van een kandidaat die vroeg of hij nog even naar het toilet mocht alvorens het sollicitatiegesprek aan te gaan waarop hij terug kwam met een toupet op zijn bij binnenkomst kale kruin.
De recruiter van de P&O afdeling van een bedrijf lag in een deuk toen ze een formulier van een pas aangeworven medewerker te zien kreeg. Op de vraag "telefoonnummer voor noodgevallen" had hij geantwoord "112".
Het kan altijd erger: een recruiter interviewde een dame voor de functie van secretaresse. Tijdens het dictee maakte ze een grote fout: ze tikte 'neuken' in plaats van 'keuken'. Ze werd wel aangenomen.
Maar de allermooiste vond ik deze: Een kandidaat struikelde over de drempel en knalde met haar knie tegen de tafelpoot aan. Dit werd benadrukt door heiligen aan te roepen. Waarop de recruiter aangaf dat zij ‘de naam des Heeren misbruiken’ vervelend vond en ‘gelukkig’ begreep haar kandidaat dat volledig en schakelde soepel over op ‘KUT KUT KUT, wat een klote situatie….’

Sollicitering

Ga er maar eens aan: als vrouw voor een mannenbaan solliciteren. Ben je hard (zoals menig man) kom je over als een kenau en vraagt men zich af of je midden in je PMS zit, maar als je aardig bent wordt je weer te soft gevonden. Om als vrouw een mannenbaan te krijgen heb je nog net geen plaksnor nodig. Maar dat geldt niet alleen voor de echte mannenberoepen. Probeer maar eens hoogleraar te worden in Nederland. Ik las deze maand in de Opzij dat menig vrouwelijk professor brieven krijgt met in de aanhef “Geachte meneer…” Ook krijgen ze wel eens te horen “Hoe het is om als vrouw hoogleraar te zijn.” Het omgekeerde zouden ze nou nooit aan een man vragen. De commissies die hoogleraren aanstellen bestaan vaak alleen uit mannen en die kiezen eerder een man dan een vrouw. Een man met weinig ervaring op een bepaald gebied wordt aangenomen en op cursus gestuurd, een vrouw krijgt die baan gewoon niet. Ook twijfelen dit soort commissies aan de ambities van vrouwen. Wil ze niet nog een keer moeder worden en dus parttimer? Misschien heeft de kandidate in kwestie wel een man die parttime werkt en voor de kinderen zorgt, maar men gaat automatisch van de omgekeerde situatie uit. Vrouwenvooroordelen komen echter overal voor. Zo heb ik laatst een fiets van een Opzij-lezende vriendin gehad omdat zij een nieuwe had gekocht. Ze vroeg toen mijn vriend en ik de fiets kwamen ophalen of mijn vriend er niet eerst nog naar wilde kijken. Waarop ik haar verbaasd aankeek en alleen maar kon zeggen dat ik zijn banden plak en niet andersom.
Ik heb van een vriendin een boek gehad over sterke, werkende vrouwen en heb zitten genieten bij hun uitspraken. Medy van der Laan zei eens: “Het is dodelijk voor vrouwelijk leiderschap dat de carrière van vrouwen met kinderen in alle discussies onlosmakelijk wordt verbonden aan vergroting van mogelijkheden om in hogere functies parttime te kunnen werken. De emancipatie van de vrouw begint bij de man. Laat hij maar eens parttime gaan werken!” Courtney Love is niet mijn favoriet, maar heeft wel zelfinzicht: “I am not a woman, I am a force of nature.” Gelukkig kunnen vrouwen terugslaan als ze willen. Barbara Bush over Clinton: “Bill Clinton lied. A man may forget where he parks or where he lives, but he never forgets oral sex, no matter how bad it is.”
Zo ging presentatrice Aldith Hunkar eens in de regen haar zusje en haar nichtje van drie naar Schiphol brengen. Het regende die dag pijpenstelen en ze parkeerde de auto onder het afdak bij de aankomsthal waar eigenlijk alleen taxi’s mogen staan. Dit zodat haar nichtje van drie niet doorweekt aan een vliegreis van tien uur hoefde te beginnen. Een security medewerker in uniform wilde haar weg sturen en als verweer trachtte Aldith de situatie uit te leggen. De man pikte dit niet en schreeuwde kwaad: “Het is dat je tieten hebt, anders zou ik je in elkaar raggen.” Boos riep Aldith terug: “Het is dat je zo’n kleine piemel hebt, anders zou ik er op trappen.” Mocht ze ooit voor een mannenbaan gaan solliciteren, zoals security medewerker, denk ik dat ze een goeie kans maakt!

Vacaturen

De afgelopen maanden heb ik er heel wat voorbij zien komen, vacatures die ik je niet kan onthouden. Ik sprak zelfs al van vaca-turen. Wist jij bijvoorbeeld dat er in de Rotterdamse haven een vacature is voor docent Baggerkunde? Ja heus, ik verzin het niet!
Mijn collega vertelde mij een week geleden dat ze in haar tijd bij een uitzendbureau in Leiden een vacature binnen had gekregen voor pornosites bekijken. Dit om de sites te controleren op woorden die in een kinderinternetfilter moesten komen. Niet bepaald de vacature die je groot uitprint en tegen het raam plakt.
En wat dacht je van: “Tijdelijke planner gezocht wegens zwangerschaap”. Je moet je personeelsvee wel in toom houden natuurlijk. Ook was er een instelling op zoek naar een “Verstandelijk gehandicapte begeleider”. Aha, het personeel mag zelf ook zo zijn beperkingen hebben dus.
Maar er zijn er meer die het goed fout aanpakken, zoals onderstaand bedrijf, dat ik tegenkwam op Nationale Vacaturebank.
Gezocht: Kettingrokende, atheïstische, niet al te autistische Linux freak.
Bedrijfsnaam: Rockingstone
Locatie/Standplaats: Wageningen
Salaris: Afhankelijk van opleiding en ervaring
Wat wij bieden? Het exclusieve recht op een hoogblonde ietwat dommige stagiaire, een stevig basissalaris en een zitzak met PlayStation3, Wii en X360 binnen handbereik.
Er zijn echter meer van die IT bedrijven die het bont maken. Ze zoeken vaak mensen die overweg kunnen met Oracle, één of ander softwareprogramma. Vervolgens staat er dan bij de functie-eisen: “- Kunnen werken met Orale migratie”. En bij de persoonskenmerken: “- Honds-on mentaliteit, planmatig en gestructureerd”.
Maar ook werk.nl, de site van het CWI, heeft soms vacatures die niet door de beugel kunnen. Je mag daar namelijk niet selecteren op leeftijd, dat is discriminatie. Men probeert het niettemin alsnog. Functienaam: Logistiek medewerker. I.v.m. de hoogte van het salaris gaat de voorkeur uit naar een schoolverlater.
Wie wil er solliciteren op een site met een kopje genaamd “Vacature’s” ?
Bij Telfort zochten ze iemand op de sales afdeling van WO werk- en denknivo. Misschien moeten ze daar eerst zelf nog een beetje aan werken.
Verder was er een Thuiszorgorganisatie die een invaller zocht tot eind mij. Ze bedoelden vast tot eind jullie.