Even aan mijn moeder vragen (ik zweer je dat hij dat zei, hij lachte er niet eens bij).

Vriendin J. zet een nieuwe remkabel op haar fiets, kan een boor hanteren en belt geen 112 als ze autopech heeft. Haar vriend heeft daar duidelijk geen last van. Toen hij een tijdje geleden voor de tigste keer bij haar kwam eten en zij hulp vroeg bij de bereiding ervan kwam ze er achter dat hij geen appel kan schillen. Dat doet zijn moeder altijd voor hem. Zelfs met de dunschiller is hij bang en voorzichtig. Ze gaf hem uiteindelijk maar de kaasschaaf omdat die beweging hem nog het meest bekend is. Ze kunnen nu langzaam opwerken richting dunschiller, net als fietsen zonder zijwieltjes. Toen ze laatst een weekendje weg gingen ontdekte ze tot haar ontsteltenis dat hij een nieuw doosje wattenstaafjes, voor een weeshuis aan washandjes en een voorverpakt Zwitsal zeepje bij zich had! Mommy Dearest had geholpen met pakken. Vraag ik me toch af wat die man nou doet in eMANcipatie…. Ook bepaald zijn mams nog de inhoud van zijn klerenkast. Als zij iets versleten vindt MOET het worden weggegooid. Ze kunnen bij de “Zak van Max” de “x” wel weglaten. Ze heeft haar vriend zijn halve garderobe al aan dat goede doel gegeven. Tjah, sommigen staan al met één been in het graf, haar vriend staat nog met één been in de baarmoeder. En zij mag er niks van zeggen want Die Mutti is heilig! Zodoende had ze de Schoonmoeder Blues te pakken hoor. Zij is echter niet de enige met deze “blues”. Ook vriendin H. moest het ontgelden toen ze een paar weken geleden was gaan kamperen met haar vriend en hij bij iedere haring die hij er in moest slaan nog net niet zijn moeder op belde om te vragen hoe het moest. Daarnaast vond hij het kamperen ook erg vies, het leek wel of hij een bacteriefobie had. Dat zou komen omdat zijn moeder hem heel hygiënisch heeft opgevoed, ze is zelf namelijk een enorme poetsmajoor. Bij haar thuis is het zo schoon, dat als je er de vloer likt, je zelfs vitaminen naar binnen krijgt. Een echte vlekkenkampioen met smetvrees. “Weet je wel, zo’n type die bij anderen thuis haar voeten veegt voordat ze NAAR BUITEN gaat”, aldus vriendin H. Ook vroeg vriendin H. zich af wat haar schoonmonster er van zou vinden dat haar vriend, toen ze hem laatst alleen thuis had gelaten, zelf een kiwi had geschild en “het klokhuis” ervan had weggegooid (waarvan hij later beweerde dat hij de “pit” van de kiwi bedoelde!). Maar het kan altijd erger: kennis V. had laatst iets raars bij haar vriend zijn kringspier ontdenkt tijdens een gezamenlijke badsessie. Toen ze vroeg of hij er niet mee naar de dokter wilde gaan zei hij (27 jaar oud) dat hij zijn moeder er wel even naar zou laten kijken! De gedachte dat je vriend bij het volgende bezoek aan zijn moeder zijn broek op zijn knieën zal laten zakken en voorover zal bukken met anus in de lucht zal voor menig vrouw ondragelijk zijn. “Tjah”, zei vriendin J., “doe me dan toch maar dat Zwitsal zeepje in zijn koffer. Die zit er de volgende keer wellicht niet meer in als ik haar vertel hoe heerlijk ik hem er figuurlijk EN letterlijk mee heb ingezeept….”