Schokkende bekentenissen...

Een heerlijk avondje uit in mijn stamkroeg betekent vaak aan het einde van de avond vele bekentenissen rijker. Eén van de vragen naast hoe oud ben je? Studeer je? is natuurlijk: “WAT studeer je?”. En zodra ik heb gezegd dat ik psychologie studeer gaan de trossen los. Nog voordat ik kan zeggen dat mijn afstudeerrichting arbeids- en organisatiepsychologie is, iets wat niets te maken heeft met het stereotype beeld van de sofa met de patiënt erop, komen er hele levensdrama’s uit. Echtscheidingen van ouders, vrienden aan de drugs of vaders die een hartinfarct hebben gehad, de versierpoging verandert acuut in de wens om een gratis therapiesessie. De meeste krijgen van mij braaf het nummer van Stichting Korrelatie (0900-1450) maar sommige gevallen zijn zo zielig dat ze beter af zijn met het nummer van de Kindertelefoon (0800-0432). Er zitten er ook altijd bij die proberen toch nog de therapiesessie met een versierpoging te combineren. Zo had ik er ooit één die begon over problemen in bed met zijn vriendin alsof hij wilde zeggen ‘ga je even mee naar huis om te laten zien dat jij weet hoe het wél moet?’. Dit alles is nog mild vergeleken met de bekentenissen die vriendin P. te horen kreeg. Op een avond met een leuke date waarmee ze alleen nog maar gezoend had wist hij nog voordat er sprake was van met elkaar naar bed gaan even te waarschuwen dat ‘ze straks niet moest schikken, want hij heeft een spatader op zijn balzak.’ Goh, op voorhand vast aankondigen dat je discoballen hebt, dáár worden haar hormonen vrolijk van! Maar Emiel, een latere date van P. spande toch wel de kroon. Ze was beschonken bij hem thuis op de bank beland toen hij, zomaar uit het niets, ging uitleggen hoe hij masturbeert. Hij doet een sok om zijn penis, gaat op zijn buik liggen in bed en wrijft heen en weer totdat hij gekomen is. Zelf begreep hij ergens ook wel dat dit erg apart is en grapte dat hij een “textielneuker” is. Ook wij hadden weken daarna nog in plaats van onderbroekenlol “sokkenlol” over Emieltextiel. Hij zou te stoffig zijn of van het masturberen een stofwisselingsziekte hebben opgelopen. Ook als we naar een optreden van zijn band gingen wisten we niet of we nou slipjes of sokken op het podium moesten gooien. Eén ding weet ik zeker: mocht hij zijn hart bij mij gaan uitstorten in de kroeg, geef ik hem noch het nummer van Stichting Korrelatie, noch het nummer van de Kindertelefoon, maar verwijs ik hem toch echt door voor een therapiesessie bij een geitenwollen sok.