Cellu-niet-tis

Na jarenlang niets aan de lijn te hebben gedaan en te hebben geleefd á la Hanneke Groenteman, “Doorzakken bij Jamin”, ben ik toch ook argwanend in de spiegel gaan kijken. Ik keek laatst jaloers naar de platte buik van een negenentwintigjarige kennis van me die zelfs zei dat ze vroeger nog dunner was. Waarop ik vroeg of ze vroeger soms vacuüm was gezogen. Ik weeg nu 62,5 kilo bij 1.68 en wil toch wel weer graag 58 kilo wegen. Collega H. vindt het dikke onzin: “Meid, jij mocht willen dat je spoilers had, bij jou kan er niks af, er zit niks”. Maar om toch even, net zoals de rest van Nederland, lekker te klagen: ik krijg een klein bultje ter hoogte van mijn buik. Met cup A valt het gewoon sneller op. Stel je voor dat mijn buik straks verder uitsteekt dan mijn borsten!
Ik wil er niet aan denken, maar O-VE-RAL wordt je geconfronteerd met diëten. Overgewicht is een "groeiend" probleem in ons land. Sonja Bakker komt dagelijks op tv, er zijn talloze programma’s met “afvalraces”, in de supermarkt worden “gezonde, vetvrije keuzes” aangegeven, mensen willen nog niet dood in de McDonald’s worden aangetroffen en op roddelsites spreekt men schande van beroemdheden die enkele kilootjes aankomen. Britney Spears heeft naar verluid enorme cellulitis sinds ze is aangekomen. Hetgeen op internet meteen geshowd wordt door foto’s met bewijsmateriaal. Volgens de desbetreffende roddelsite kan ze nu, met deze bovenbenen, een poffertjeskraam beginnen en is het nog wachten op de eerste persoon die er een hole-in-one op slaat. Maar ach, een beetje hobbeltjes en bobbeltjes heeft ook zo zijn voordelen: het is net braille, je vriend kan met zijn ogen dicht alles vinden. Collega H. zegt daarop: cellulitis, wat een dijenkletser!
Collega H. heeft ook de oplossing voor de “balansdag”: “Weet je hoe ik in balans blijf? Een koekje in zowel linker- als rechterhand”. Ook zei ze dat ze gestopt was met hardlopen om gezondheidsredenen. Haar dijen gingen zo hard langs elkaar heen en weer dat haar sportbroekje in de fik vloog. Toch kon ik het niet laten haar op de hoogte te brengen van één van de vetste ervaringen in mijn leven. Toen ik op een avond, een half jaar geleden, met wat wijntjes op in de snackbar belandde, snakkend naar een kaassoufflé, zag ik een oude bekende van me. Achter de toonbank stond een meisje waarmee ik vroeger op jazzballet zat. Zij was het opperhoofd in de kleedkamer als de jazzballetjuf even niet oplette. Jarenlang heeft zij me getreiterd met mijn bril waarmee ze samen met de andere meiden overgooide. Ook heb ik menigmaal mijn kleding onder de douche vandaar kunnen halen of uit de prullenbak kunnen vissen. Ze herkende me niet, zonder bril en nerdy kleding. Ik herkende haar echter wel ondanks de snackbar outfit die ze droeg en dat ze nu toch wel maatje 48/50 had gekregen. Die 62,5 kilo voelde in ene geweldig. Ik kon het dus ook niet laten om even te zeggen wie ik was. Ik zag haar schrikken en dacht: wraak is niet zoet, wraak is vet!