Manager(g)

Manage-erg, inderdaad. Sommige mensen moeten ze gewoon verbieden om ooit nog manager te worden. Managers die verbaasd zijn dat er over hen gesproken wordt bijvoorbeeld. Als jij de regels dicteert kan je verwachten dat niet iedereen het daar altijd mee eens is. Sommigen zeggen dat direct tegen je, anderen die wellicht vrezen voor hun baan, achter je rug om. Niet voor niets zijn er hele pagina’s op internet gewijd aan kreten zoals: “Als ik ergens lang over doe, ben ik traag, als mijn manager ergens lang over doet is hij gewoon grondig bezig”. Of deze: “Als ik een taak niet wil doen, ben ik lui. Als mijn manager het niet wil doen is hij te druk”. “Als mij iets niet lukt, ben ik een idioot, als mijn manager iets niet lukt is hij menselijk”. Of mijn persoonlijke favoriet: “Zolang mijn manager doet alsof ik veel verdien, doe ik net alsof ik hard werk”.
Ik heb een tijdje een manager gehad die het belangrijk vond dat het klikte tussen haar en mij. Ze was maar al te blij als we ergens een overeenkomst hadden. Ik houd van schoenen, zij ook. Maar die schoenen waar zij in haar vrije tijd op liep kwamen regelrecht uit de porno-industrie. Sterker nog: op casual friday verraste ze vriend en vijand met een V-hals tot aan haar navel en een superkort rokje. Dat bij een cup E en het figuur van een uit de kluiten gewassen cavia, waarop zelfs de directeur voorzichtig zei: “Ik hoop wel dat je daar een onderbroek onder aan hebt”. Waarna collega L. fluisterde: “Voor de lucht zeker”. Onze computerman zei dat hij haar zelfs "Met een geleende pik nog niet zou nemen".
Tussen deze manager en mij klikte het uiteindelijk niet zo. Zij bleef braaf aanhalen hoe ze vond dat ik op haar leek, maar dan zoals ze een paar jaar geleden was (zij vond duidelijk dat ik nog een hoop moest leren). Ik vond deze vergelijking totaal niet op gaan. Ik zie er in mijn vrije tijd niet uit als polder porno koningin. Uiteindelijk had de hele afdeling wel wat over haar te zeggen. Ze schoof veel taken op ons af en wij vroegen ons nog net niet openlijk af wat ze dan zelf eigenlijk deed. Uiteraard kon ik mijn mond ook niet houden. Ik ga nog net niet als afvalemmer door het leven (geef er een trap tegen en de klep vliegt open). Dit resulteerde in dat ik als eerste op het matje werd geroepen. Wie ik allemaal wel niet dacht dat ik zelf was en als ik het zoveel beter kon, moest ik dat maar eens bewijzen. Collega L. werd, terwijl de manager haar kantoordeur nog open had staan, voor achterbakse, slinkse, achter de ellebogen rotmeid uitgemaakt. Collega A. en collega P. werden ook met de grond gelijk gemaakt. Uiteindelijk zit er nu niemand meer van het team op die afdeling. Van de 9 mensen zijn er 7 weg. De manager is ontslagen, de rest heeft ontslag genomen. En om in deze tijden ontslag te nemen, moet je manager wel héél erg zijn. Gelukkig bleek de directeur zelf ook geen lieverdje. Een collega van een andere afdeling die ontslag had genomen, zou van collega’s een afscheidscadeautje krijgen. Eén collega had deze taak op zich genomen en iedereen gemaild, incluis de directeur, dat het geld voor het cadeau, als bedankje voor collega D.’s inzet, door haar ingezameld zou worden. De directeur was zo handig om een mailtje terug te sturen middels “Beantwoord allen”. In deze reply schreef hij: “Cadeautje om haar te bedanken? Ik zou niet weten waarom ik haar moet bedanken, zij moet MIJ bedanken”. Collega D. kreeg deze e-mail uiteindelijk ook te lezen en heeft toen 5 minuten voor haar vertrek naar iedereen binnen het bedrijf gemaild:
“Beste Roland,
Ik heb laatst je email gelezen en ik vroeg me af waarom ik jou nou precies moet bedanken?
Is dat om het feit dat ik je 2x moest helpen met het vervalsen van verschillende handtekeningen zodat jij geen problemen kreeg met de controledienst die kwam of om het feit dat jij me vanaf het begin beloofde dat ik mijn studie hier kon volgen en een stageplek zou krijgen zonder enkel probleem en dat toen NIET nakwam!! De gene die ik zal bedanken zijn mijn leuke collega’s en mijn leidinggevende (K.). K. wil ik bedanken voor de tijd die zij in mij heeft gestoken en wat ze mij geleerd heeft, mijn collega’s wil ik bedanken voor al het plezier, samenwerking en de steun.
Ik wens je natuurlijk het allerbeste met je bedrijf.
Groetjes D.”

Elke vrek heeft zijn gebrek

Vandaag las ik voor de zoveelste keer in de krant dat we financieel nog harder achteruitgaan dan we dachten. Ik word een beetje moe van die terugkerende krantenkoppen met “Malaise treft ons keihard”. Het komt deprimerend op mij over als fervent shopper. Ik ben het type dat naar het winkelcentrum gaat voor een tube tandpasta en terugkomt met een paar schoenen. Ik heb jarenlang rood gestaan, maar doe tegenwoordig net zoals Georgina Verbaan. Zij zei eens in een interview dat ze ook vaak rood staat omdat ze als actrice in dit kleine land niet altijd werk heeft “Maar mooi rood is niet lelijk”, aldus Georgina.
Ik kan ook erg lachen om Gordon die zegt dat zijn buurtbewoners in het Gooi al jaren zuinig leven. Hij vertelde eens in een interview in de Linda dat de mensen daar zo gierig zijn dat ze zelf bij de heg gaan staan blaffen om een hond uit te sparen. Voor sommige mensen heeft de crisis ook een voordeel: niemand heeft door hoe krenterig ze eigenlijk zijn. Patty Brard heeft ook minder welvarende tijden gekend want ze is een paar keer failliet gegaan. Ze zei daar eens over in een interview met Veronica Magazine dat haar absolute dieptepunt van zuinigheid was het naast de parkeermeter staan wachten totdat hij was afgelopen (om ook nog van die laatste centen te genieten). Ook zag ik eens bij Oprah een vrouw die van miljonair naar straatarm was gegaan en nu weer een redelijk inkomen had. Over haar straatarme periode zei ze: “I got so broke, I went to KFC and licked other peoples fingers” (“Ik was zo arm, dat ik naar de Kentucky Fried Chicken ging om andermans vingers af te likken”).
Ik heb jarenlang in de thuiszorg gewerkt als bijbaan. Bij oudere mensen thuis schoonmaken, boodschappen doen en koffie drinken. Daar leer je wat echt zuinig doen is. Veel van deze mensen hebben andere tijden gekend waarin er geen eten was, vooral na de oorlog, en zijn daardoor extreem zuinig. Vuilniszakken werden geleegd en hergebruikt evenals de stofzuigerzakken. Soms kreeg ik opgewarmde koffie, zag ik dat meneer of mevrouw alleen de wc doortrok als er gepoept was en werden oude kalenders als kladblok gebruikt voor de boodschappenbriefjes. Ook was ik eens bij een man die een paar volle emmers water in de douche had staan. Hij deed de douche aan en voordat hij warm werd ging het koude water in deze emmers, daarmee spoelde hij dan later weer de wc door. Tot slot een mooi verhaal wat ik laatst op internet tegenkwam van een verkoopster in een warenhuis uit Amerika. Zij stond achter de sieradentoonbank en heeft een echte vrek een lesje geleerd. De man kwam om wat leuks te kopen voor zijn vrouw omdat ze 10 jaar getrouwd waren. Hij wilde wel een paar oorbellen cadeau doen. De verkoopster liet hem een paar zien van 110 euro. Dat vond hij te prijzig. Ze liet hem een paar van 75 euro zien, maar dat vond hij ook te prijzig. Een paar van 40 euro was ook niet de prijsklasse die hij in gedachten had. Of ze niet iets écht goedkoops voor hem had. Waarop ze hem een spiegel overhandigde...

Zo zijn onze manieren

Gêne is uit en manieren ook. Menig ster gaat tegenwoordig ongemanierd en ongegeneerd door het leven. Rick Brandsteder maakt van slagroom geslachtsroom, Britney Spears die zonder slipje uit de taxi stapt is tegenwoordig ook alweer een grap uit de oude doos en Paris Hilton neemt gewoon haar mobieltje op tijdens de seks, zoals de hele wereld heeft kunnen aanschouwen. Geer en Goor kunnen er ook wat van. Tot grote ontsteltenis van mijn ouders, die andere tijden hebben gekend (mijn vader is uit 1936 en mijn moeder uit 1942) was een scène uit Gordon en Joling over de vloer het tv-fragment van het jaar geworden. Center Parcs klanten van de vestiging in Huttenheugte worden door hen verwelkomt met “Welkom op de Huttefluttekuttevreugde”. Eén van de twee heren zei ook eens: “Het stinkt naar de ammonia, het slaat echt op m’n longen. Het is net alsof ik seks met m’n werkster heb gehad”. Zij hebben, zoals ze het zelf zeggen, zoveel schijt overal aan dat ze stront te kort komen. Het ontbreekt ze in ieder geval niet aan zelfinzicht. Ik kan er zelf af en toe wel om lachen, ook al ben ik opgevoed met dat de ordinaire grappen en dito taalgebruik van deze heren niet door de beugel kunnen. Maar ik hoef het ook niet elke week te kijken, want zo veel “kutterdekut” kan ik nou ook weer niet aan. Ik vind namelijk niet dat alles moet kunnen. BNN die vlak voor Sinterklaas om half vijf ’s middags voor de grap een masturberende Sint uitzendt, gaat mij ook te ver. Maar ik kan dan wel weer lachen om Ranking the Stars . Paul de Leeuw die bij de vraag of de heren die meedoen schaamluis hebben tegen Xander de Buisonjé zegt: “Jij hebt in ieder stadje een ander platje”. De “Dames in de dop”, die van ordinaire meiden naar nette vrouwen gaan, zijn ook altijd erg vermakelijk. Ongemanierde mensen kunnen best leuk zijn, zolang je er zelf maar niet te veel mee te maken krijgt. Van kinderen daarentegen weet je dat ze zich nog wel eens verspreken. Ik stond eens met het jongste zoontje van mijn zus Sabrina op zijn broer en zus te wachten op het schoolplein. Naast ons stond een vrouw met een stevige kont die een onderbroek aan had die nogal in haar billen sneed. Eén van de redenen voor de uitvinding van de string, zeg maar. Mijn neefje (toen 5 jaar oud) zat met zijn gezicht precies op kont-hoogte bij deze mevrouw en zei enthousiast: “Kijk, die mevrouw heeft 4 billen!”. Ik vond het wel gênant dat hij het zo hard zei, dus schoof ik voorzichtig naar de andere hoek van het schoolplein terwijl hij zich uiteraard van geen kwaad bewust was. Want, ja, het was toch ook gewoon zo? Haar onderbroek sneed toch ook dwars door haar billen heen? Ook kon ik me helemaal inleven in de ergernis van één van mijn beste vriendinnen toen zij voor het eerst bij haar schoonouders ging eten. Ze vroeg of ze naast haar vork ook een mes mocht bij het eten, waarop haar schoonvader verbouwereerd zei: “Zo, zo, gaan we GVD decadent doen?”.
Maar ik heb uiteraard ook ervaring op dat gebied. Toen mijn moeder mijn eerste serieuze vriendje te eten vroeg was zijn antwoord: “Wat eten jullie dan?”. “Rode kool”, antwoordde mijn moeder. “Oh, dat lust ik niet” was zijn reactie. Hij zwaaide gedag, stapte op de fiets naar huis en reed weg. Mij gegeneerd achter latend. Mijn huidige vriend B., gaf ik dus voor de zekerheid alvast wat instructies aan de hand van deze ervaring voordat hij bij mijn ouders thuis kwam. Aldus geschiedde dat mijn moeder vroeg of hij een keer mee wilde eten. “Ja graag, mevrouw”, antwoordde hij, "maar alleen als u rode kool eet hoor”.