Elke vrek heeft zijn gebrek

Vandaag las ik voor de zoveelste keer in de krant dat we financieel nog harder achteruitgaan dan we dachten. Ik word een beetje moe van die terugkerende krantenkoppen met “Malaise treft ons keihard”. Het komt deprimerend op mij over als fervent shopper. Ik ben het type dat naar het winkelcentrum gaat voor een tube tandpasta en terugkomt met een paar schoenen. Ik heb jarenlang rood gestaan, maar doe tegenwoordig net zoals Georgina Verbaan. Zij zei eens in een interview dat ze ook vaak rood staat omdat ze als actrice in dit kleine land niet altijd werk heeft “Maar mooi rood is niet lelijk”, aldus Georgina.
Ik kan ook erg lachen om Gordon die zegt dat zijn buurtbewoners in het Gooi al jaren zuinig leven. Hij vertelde eens in een interview in de Linda dat de mensen daar zo gierig zijn dat ze zelf bij de heg gaan staan blaffen om een hond uit te sparen. Voor sommige mensen heeft de crisis ook een voordeel: niemand heeft door hoe krenterig ze eigenlijk zijn. Patty Brard heeft ook minder welvarende tijden gekend want ze is een paar keer failliet gegaan. Ze zei daar eens over in een interview met Veronica Magazine dat haar absolute dieptepunt van zuinigheid was het naast de parkeermeter staan wachten totdat hij was afgelopen (om ook nog van die laatste centen te genieten). Ook zag ik eens bij Oprah een vrouw die van miljonair naar straatarm was gegaan en nu weer een redelijk inkomen had. Over haar straatarme periode zei ze: “I got so broke, I went to KFC and licked other peoples fingers” (“Ik was zo arm, dat ik naar de Kentucky Fried Chicken ging om andermans vingers af te likken”).
Ik heb jarenlang in de thuiszorg gewerkt als bijbaan. Bij oudere mensen thuis schoonmaken, boodschappen doen en koffie drinken. Daar leer je wat echt zuinig doen is. Veel van deze mensen hebben andere tijden gekend waarin er geen eten was, vooral na de oorlog, en zijn daardoor extreem zuinig. Vuilniszakken werden geleegd en hergebruikt evenals de stofzuigerzakken. Soms kreeg ik opgewarmde koffie, zag ik dat meneer of mevrouw alleen de wc doortrok als er gepoept was en werden oude kalenders als kladblok gebruikt voor de boodschappenbriefjes. Ook was ik eens bij een man die een paar volle emmers water in de douche had staan. Hij deed de douche aan en voordat hij warm werd ging het koude water in deze emmers, daarmee spoelde hij dan later weer de wc door. Tot slot een mooi verhaal wat ik laatst op internet tegenkwam van een verkoopster in een warenhuis uit Amerika. Zij stond achter de sieradentoonbank en heeft een echte vrek een lesje geleerd. De man kwam om wat leuks te kopen voor zijn vrouw omdat ze 10 jaar getrouwd waren. Hij wilde wel een paar oorbellen cadeau doen. De verkoopster liet hem een paar zien van 110 euro. Dat vond hij te prijzig. Ze liet hem een paar van 75 euro zien, maar dat vond hij ook te prijzig. Een paar van 40 euro was ook niet de prijsklasse die hij in gedachten had. Of ze niet iets écht goedkoops voor hem had. Waarop ze hem een spiegel overhandigde...

Zo zijn onze manieren

Gêne is uit en manieren ook. Menig ster gaat tegenwoordig ongemanierd en ongegeneerd door het leven. Rick Brandsteder maakt van slagroom geslachtsroom, Britney Spears die zonder slipje uit de taxi stapt is tegenwoordig ook alweer een grap uit de oude doos en Paris Hilton neemt gewoon haar mobieltje op tijdens de seks, zoals de hele wereld heeft kunnen aanschouwen. Geer en Goor kunnen er ook wat van. Tot grote ontsteltenis van mijn ouders, die andere tijden hebben gekend (mijn vader is uit 1936 en mijn moeder uit 1942) was een scène uit Gordon en Joling over de vloer het tv-fragment van het jaar geworden. Center Parcs klanten van de vestiging in Huttenheugte worden door hen verwelkomt met “Welkom op de Huttefluttekuttevreugde”. Eén van de twee heren zei ook eens: “Het stinkt naar de ammonia, het slaat echt op m’n longen. Het is net alsof ik seks met m’n werkster heb gehad”. Zij hebben, zoals ze het zelf zeggen, zoveel schijt overal aan dat ze stront te kort komen. Het ontbreekt ze in ieder geval niet aan zelfinzicht. Ik kan er zelf af en toe wel om lachen, ook al ben ik opgevoed met dat de ordinaire grappen en dito taalgebruik van deze heren niet door de beugel kunnen. Maar ik hoef het ook niet elke week te kijken, want zo veel “kutterdekut” kan ik nou ook weer niet aan. Ik vind namelijk niet dat alles moet kunnen. BNN die vlak voor Sinterklaas om half vijf ’s middags voor de grap een masturberende Sint uitzendt, gaat mij ook te ver. Maar ik kan dan wel weer lachen om Ranking the Stars . Paul de Leeuw die bij de vraag of de heren die meedoen schaamluis hebben tegen Xander de Buisonjé zegt: “Jij hebt in ieder stadje een ander platje”. De “Dames in de dop”, die van ordinaire meiden naar nette vrouwen gaan, zijn ook altijd erg vermakelijk. Ongemanierde mensen kunnen best leuk zijn, zolang je er zelf maar niet te veel mee te maken krijgt. Van kinderen daarentegen weet je dat ze zich nog wel eens verspreken. Ik stond eens met het jongste zoontje van mijn zus Sabrina op zijn broer en zus te wachten op het schoolplein. Naast ons stond een vrouw met een stevige kont die een onderbroek aan had die nogal in haar billen sneed. Eén van de redenen voor de uitvinding van de string, zeg maar. Mijn neefje (toen 5 jaar oud) zat met zijn gezicht precies op kont-hoogte bij deze mevrouw en zei enthousiast: “Kijk, die mevrouw heeft 4 billen!”. Ik vond het wel gênant dat hij het zo hard zei, dus schoof ik voorzichtig naar de andere hoek van het schoolplein terwijl hij zich uiteraard van geen kwaad bewust was. Want, ja, het was toch ook gewoon zo? Haar onderbroek sneed toch ook dwars door haar billen heen? Ook kon ik me helemaal inleven in de ergernis van één van mijn beste vriendinnen toen zij voor het eerst bij haar schoonouders ging eten. Ze vroeg of ze naast haar vork ook een mes mocht bij het eten, waarop haar schoonvader verbouwereerd zei: “Zo, zo, gaan we GVD decadent doen?”.
Maar ik heb uiteraard ook ervaring op dat gebied. Toen mijn moeder mijn eerste serieuze vriendje te eten vroeg was zijn antwoord: “Wat eten jullie dan?”. “Rode kool”, antwoordde mijn moeder. “Oh, dat lust ik niet” was zijn reactie. Hij zwaaide gedag, stapte op de fiets naar huis en reed weg. Mij gegeneerd achter latend. Mijn huidige vriend B., gaf ik dus voor de zekerheid alvast wat instructies aan de hand van deze ervaring voordat hij bij mijn ouders thuis kwam. Aldus geschiedde dat mijn moeder vroeg of hij een keer mee wilde eten. “Ja graag, mevrouw”, antwoordde hij, "maar alleen als u rode kool eet hoor”.