Aap, noot, mis

“Wie geen fouten maakt, maakt meestal niks” hangt er bij mijn ouders in de schuur. En tegenwoordig worden er heel wat gemaakt. Hiermee doel ik op taal- en spelfouten. Ik ben van mening dat iedereen taal- en spelfouten mag maken, ik maak ze zelf ook, maar vaak denk ik dat als mensen de moeite zouden nemen iets nog even over te lezen ze zichzelf makkelijk kunnen corrigeren. Of laat een ander er even naar kijken. Wat mij voornamelijk stoort is de houding van veel mensen dat zelfs grove taal- en spelfouten “moeten kunnen”. Ik zeg niet dat men zich voor iedere fout moet schamen, maar het moet niet normaal zijn om altijd maar alles fout te schrijven. Zo had de afdeling P&O van de Baak in de tijd dat ik er stage liep een sollicitatiebrief ontvangen voor een functie op HBO/WO niveau die de volgende zin bevatte: “Ik ben geboren en getogen in verscheidene landen”. Wablief? Oh, in dat geval: wat was je leukste geboorte? En laatst heb ik een cd voor één van mijn zussen op marktplaats.nl gekocht waarvan het bijschrift bij de advertentie luidde: “de cd verkeerd in goede staat”.
Commentaar op taal- en spelfouten wordt mij echter nooit in dank afgenomen. Ik schreef eens op een forum waar het niveau van de Nederlandse Universiteiten werd bediscussieerd: “Het gebeurt zelfs dat medestudenten verbaasd zijn als ze een laag cijfer krijgen voor een inhoudelijk goed essay door vele taal- en spelfouten”. Een student van de Universiteit Groningen antwoordde daarop: “Arrogante Leidse kakker, het gebeurdt moet met dt”. Waarop mijn antwoord was: “Goh, jouw Groene Boekje is zeker groen van de schimmel. P.S. ben ik hier soms in “Boer zoekt ruzie beland?”.
Bij veel fouten zie ik ze niet in één keer staan, maar dringt het pas later tot me door. Ik las bijvoorbeeld eens in de Ditjes en Datjes, het gratis blad van de Digros/Dirk van den Broek/Bas van der Heijden dat veel producten het moeten hebben van mond-op-mondreclame. Klinkt zo gek nog niet, maar Word heeft er zojuist een streep onder gezet en vraagt of ik er geen mond-tot-mondreclame van wil maken, is wel zo hygiënisch. Zoals je al merkt, zijn sommige fouten best grappig, alhoewel ik ze zelf liever niet maak. Zeker niet in een sollicitatiebrief. Maar nu we toch bezig zijn, wat dacht je van deze: “Geachte Heer de Haas, uw invalide parkeerkaart ligt vanaf heden voor u klaar op het gemeentehuis.” Ik weet wel dat Meneer de Haas slecht ter been is, maar dat zijn parkeerkaart er ook zo aan toe is…
Zo attendeerde een collega mij eens op de advertentie “Naakt model tekenen” in de krant. We hopen allebei vanuit de grond van ons hart dat de toekomstige cursisten een dikke huid hebben. Het mooiste voorbeeld van een grappige fout vind ik die uit het boekje van Lynne Truss, de “kommaneuker” uit Engeland. Zij was eens in New York bij een bar dat een bordje voor de deur had met daarop de tekst “Nigger’s out”, waaronder iemand met de hand had toegevoegd “But he’ll be back shortly”.