"Mamma is net de Taliban"

Zei Daphne Deckers eens in een interview in Linda magazine. De meeste vrouwen kunnen dan ook een flink boekje open doen over hun moeder. Zo had mijn collega Irene een kerstdiner met haar hele familie. Toen ze tiramisu wilde bestellen als toetje, wierp haar moeder een kritische blik op Irene’s jurk en zei: “Zou je dat nou wel doen?." Een andere collega zei dat ze vol trots aan haar moeder vertelde weer een opleiding te zijn gaan volgen naast haar werk. Haar moeder zag het nut er niet van in. Mijn collega vond het echter wel een veer in haar eigen achterste dat zij op middelbare leeftijd nog succesvol een HBO opleiding volgde. Waarop haar moeder zei: “Hoe lang denk je jezelf nog van middelbare leeftijd te kunnen noemen?”
Deze “toestanden” herkende ik meteen.
Toen ik 16 was en een bijbaantje had gekregen als verkoopster in een winkel kwam mijn moeder ’s middags kijken hoe ik het er vanaf bracht. Ze liep naar binnen, wierp één blik op mij en zei: “Kind, je ziet er uit als een zwerver, sta je zó in deze winkel?” en liep weer naar buiten. Ik was woedend, maar wist achteraf ook wel dat ze het uit het diepst van haar hart goed had bedoeld, het kwam er alleen ongelukkig uit. Geen moeder wil haar kind boos of verdrietig maken met een lelijke opmerking. Daarnaast is je moeders mening superbelangrijk dus op zoek naar goedkeuring komt dit dan hard aan.
Zeven jaar later stuitte ik op het boek “Doe je dat écht aan?” van Deborah Tannen, over communicatieproblemen tussen moeder en dochter. Dat boek heb ik uiteraard cadeau gedaan aan mijn moeder. Een mooi voorbeeld hieruit is een vrouw die stage liep op het Witte Huis. Het hoogtepunt van haar stage was een verschijning op tv naast de toenmalige president Clinton. Zodra ze op tv was geweest belde ze vol trots haar moeder op die alleen maar kon zeggen: “Had je niet even naar de kapper kunnen gaan voor je tv-optreden?”. Een ander mooi voorbeeld uit dit boek gaat over Beth, een gezinstherapeut met een eigen praktijk. Op een dag kreeg ze een telefoontje van haar moeder die zei: “Ik kom vrijdagmiddag om twee uur met de trein aan. Zal ik in de stationshal op je wachten of buiten bij de parkeerplaats?.” “Nou dat wordt moeilijk mam, antwoordde Beth, “want ik heb de hele middag afspraken.” Toen vroeg ze: “Waarom vraag je Ron niet?”en doelde daarbij op haar broer. Waarop haar moeder zei: “Hij werkt.”
Zo was ik tijdens het googelen een stuk tegengekomen over een vrouw die ook regelmatig overhoop ligt met haar moeder. Op een dag, toen haar moeder op de koffie kwam in haar nieuwe huis, had ze alleen maar commentaar op de inrichting: “Waarom heb je een witte bank genomen terwijl je twee kinderen en een hond hebt? Wat is dat voor een B-merk Luxaflex, ziet er goedkoop uit. Die antieke kast past totáál niet bij de rest van het interieur. Goh, is de keuken nóg niet af? Zit je daar wel achteraan?.” Na deze beledigingssessie keek haar moeder voldaan naar de grote foto van zichzelf boven haar dochters open haard. Haar dochter zag dit en zei: “Je hoeft niet zo genoeglijk naar jezelf te kijken hoor, die staat daar alleen maar om de kinderen weg te houden bij het vuur”.