Manager(g)

Manage-erg, inderdaad. Sommige mensen moeten ze gewoon verbieden om ooit nog manager te worden. Managers die verbaasd zijn dat er wel eens over hen gesproken wordt bijvoorbeeld. Als jij de regels dicteert kan je verwachten dat niet iedereen het daar altijd mee eens is. Zeker niet als er geen sprake is van overleggen, maar opleggen. Sommigen zeggen dat dan direct tegen je, anderen die wellicht vrezen voor hun baan, achter je rug om. Niet voor niets zijn er hele pagina’s op internet gewijd aan kreten zoals: Als ik ergens lang over doe, ben ik traag, als mijn manager ergens lang over doet is hij gewoon grondig bezig. Of deze: Als ik een taak niet wil doen, ben ik lui. Als mijn manager het niet wil doen is hij te druk. Als mij iets niet lukt, ben ik een idioot, als mijn manager iets niet lukt is hij menselijk. Of mijn persoonlijke favoriet: Zolang mijn manager doet alsof ik veel verdien, doe ik net alsof ik hard werk.
Ik heb bij mijn eerste baan na mijn afstuderen een manager gehad die het belangrijk vond dat het klikte tussen haar en mij. Ik vind het ook belangrijk om een goede band te hebben met collega’s, maar met de één heb je gewoon meer overeenkomsten en lukt dat beter, dan met de ander, je kunt dit niet forceren. Deze manager was maar al te blij als we ergens een overeenkomst hadden. Ik houd van schoenen, zij ook. Maar die schoenen waar zij in haar vrije tijd op liep kwamen regelrecht uit de porno-industrie. Sterker nog: op casual Friday verraste ze vriend en vijand met een V-hals tot aan haar navel en een super kort rokje, een soort breed uitgevallen riem. Dat bij een cup E en het figuur van een uit de kluiten gewassen cavia, waarop zelfs de directeur voorzichtig zei: “Ik hoop wel dat je daar een onderbroek onder aan hebt”. Waarna collega L. fluisterde: “Voor de lucht zeker…” Onze computerman zei dat hij haar zelfs "Met een geleende pik nog niet zou nemen". Dit was de eerste en de laatste casual Friday.
Tussen deze manager en mij klikte het uiteindelijk niet zo. Zij bleef braaf aanhalen hoe ze vond dat ik op haar leek, maar dan zoals ze een paar jaar geleden was (zij vond dat ik nog een hoop moest leren). Ik vond deze vergelijking totaal niet op gaan. Ik zie er in mijn vrije tijd niet uit als polder porno koningin. Ik schaarde haar in de categorie “Yesterday I mistakenly partied like I was €19,99” en “Meisjes van de Keileweg”. Als zij thuis zo de deur open zou doen voor een collectant, stoppen ze haar nog geld toe…
Op ene gegeven ogenblik ging ze elke middag eerder weg omdat een vriendin van haar door was gedraaid en ze bang was dat deze vriendin, die de reservesleutel van haar huis had, bij haar binnen zou dringen. Ze was een wandelende “Mijn Geheim”. Uiteindelijk had de hele afdeling wel wat over haar te zeggen. Ze schoof veel taken op ons af en wij vroegen ons nog net niet openlijk af wat ze dan zelf eigenlijk deed. Uiteraard kon ik mijn mond ook niet houden. Ik ga nog net niet als afvalemmer door het leven (geef er een trap tegen en de klep vliegt open). Dit resulteerde in dat ik als eerste op het matje werd geroepen. Wie ik allemaal wel niet dacht dat ik zelf was en als ik het zoveel beter kon, moest ik dat maar eens bewijzen. Les één voor mij: nooit roddelen over collega’s. Ik heb haar op dat punt gelijk gegeven en volledig mijn fout toegegeven, maar tegelijk wel gezegd dat het voor ons niet zichtbaar was wat zij deed qua werkzaamheden. Zij vond dat ze geen verantwoording aan ons hoefde af te leggen. Daar was ik het mee eens, maar ze liet ons wel een hoop van haar werk opknappen. Ook daarvan vond ze dat ze ons geen verantwoording schuldig was. Daarna werd de rest op het matje geroepen. Collega L. werd, terwijl de manager haar kantoordeur nog open had staan, voor achterbakse, slinkse, achter de ellebogen rotmeid uitgemaakt. Collega A. en collega P. werden ook met de grond gelijk gemaakt. Uiteindelijk zit er nu niemand meer van het team op die afdeling. Van de 9 mensen zijn er 2 over. De manager is ontslagen, de rest heeft ontslag genomen. En om in deze tijden ontslag te nemen, moet je manager wel héél erg zijn. Collega L., die naar een andere afdeling was overgezet, heeft nog een paar keer met hardkloppingen naast de manager in de lift gestaan. Gelukkig bleek de directeur van dit bedrijf zelf ook geen lieverdje te zijn. Een collega van een andere afdeling die ontslag had genomen, zou van haar team een afscheidscadeautje krijgen. Eén collega had deze taak op zich genomen en iedereen gemaild, incluis de directeur, dat het geld voor het cadeau, als bedankje voor collega D.’s inzet, door haar ingezameld zou worden. De directeur was zo handig om een mailtje terug te sturen middels “Beantwoord allen”. In deze reply schreef hij: “Cadeautje om haar te bedanken? Ik zou niet weten waarom ik haar moet bedanken, zij moet MIJ bedanken”. Collega D. kreeg deze e-mail uiteindelijk ook te lezen en heeft toen 5 minuten voor haar vertrek naar iedereen (circa 350 man) binnen het bedrijf gemaild:
Beste Roland,

Ik heb laatst je email gelezen en ik vroeg me af waarom ik jou nou precies moet bedanken?
Is dat om het feit dat ik je 2x moest helpen met het vervalsen van verschillende handtekeningen zodat jij geen problemen kreeg met de controledienst die kwam of om het feit dat jij me vanaf het begin beloofde dat ik mijn studie hier kon volgen en een stageplek zou krijgen zonder enkel probleem en dat toen NIET nakwam!! De gene die ik zal bedanken zijn mijn leuke collega’s en mijn leidinggevende (K.). K. wil ik bedanken voor de tijd die zij in mij heeft gestoken en wat ze mij geleerd heeft, mijn collega’s wil ik bedanken voor al het plezier, samenwerking en de steun.

Ik wens je natuurlijk het allerbeste met je bedrijf.
Groetjes D.”