Carrie Bradshaw in wording (en psycholoog)

Manager(g)

2011-04-04T12:06:00.000+02:00

Manage-erg, inderdaad. Sommige mensen moeten ze gewoon verbieden om ooit nog manager te worden. Managers die verbaasd zijn dat er wel eens over hen gesproken wordt bijvoorbeeld. Als jij de regels dicteert kan je verwachten dat niet iedereen het daar altijd mee eens is. Zeker niet als er geen sprake is van overleggen, maar opleggen. Sommigen zeggen dat dan direct tegen je, anderen die wellicht vrezen voor hun baan, achter je rug om. Niet voor niets zijn er hele pagina’s op internet gewijd aan kreten zoals: Als ik ergens lang over doe, ben ik traag, als mijn manager ergens lang over doet is hij gewoon grondig bezig. Of deze: Als ik een taak niet wil doen, ben ik lui. Als mijn manager het niet wil doen is hij te druk. Als mij iets niet lukt, ben ik een idioot, als mijn manager iets niet lukt is hij menselijk. Of mijn persoonlijke favoriet: Zolang mijn manager doet alsof ik veel verdien, doe ik net alsof ik hard werk.
Ik heb bij mijn eerste baan na mijn afstuderen een manager gehad die het belangrijk vond dat het klikte tussen haar en mij. Ik vind het ook belangrijk om een goede band te hebben met collega’s, maar met de één heb je gewoon meer overeenkomsten en lukt dat beter, dan met de ander, je kunt dit niet forceren. Deze manager was maar al te blij als we ergens een overeenkomst hadden. Ik houd van schoenen, zij ook. Maar die schoenen waar zij in haar vrije tijd op liep kwamen regelrecht uit de porno-industrie. Sterker nog: op casual Friday verraste ze vriend en vijand met een V-hals tot aan haar navel en een super kort rokje, een soort breed uitgevallen riem. Dat bij een cup E en het figuur van een uit de kluiten gewassen cavia, waarop zelfs de directeur voorzichtig zei: “Ik hoop wel dat je daar een onderbroek onder aan hebt”. Waarna collega L. fluisterde: “Voor de lucht zeker…” Onze computerman zei dat hij haar zelfs "Met een geleende pik nog niet zou nemen". Dit was de eerste en de laatste casual Friday.
Tussen deze manager en mij klikte het uiteindelijk niet zo. Zij bleef braaf aanhalen hoe ze vond dat ik op haar leek, maar dan zoals ze een paar jaar geleden was (zij vond dat ik nog een hoop moest leren). Ik vond deze vergelijking totaal niet op gaan. Ik zie er in mijn vrije tijd niet uit als polder porno koningin. Ik schaarde haar in de categorie “Yesterday I mistakenly partied like I was €19,99” en “Meisjes van de Keileweg”. Als zij thuis zo de deur open zou doen voor een collectant, stoppen ze haar nog geld toe…
Op ene gegeven ogenblik ging ze elke middag eerder weg omdat een vriendin van haar door was gedraaid en ze bang was dat deze vriendin, die de reservesleutel van haar huis had, bij haar binnen zou dringen. Ze was een wandelende “Mijn Geheim”. Uiteindelijk had de hele afdeling wel wat over haar te zeggen. Ze schoof veel taken op ons af en wij vroegen ons nog net niet openlijk af wat ze dan zelf eigenlijk deed. Uiteraard kon ik mijn mond ook niet houden. Ik ga nog net niet als afvalemmer door het leven (geef er een trap tegen en de klep vliegt open). Dit resulteerde in dat ik als eerste op het matje werd geroepen. Wie ik allemaal wel niet dacht dat ik zelf was en als ik het zoveel beter kon, moest ik dat maar eens bewijzen. Les één voor mij: nooit roddelen over collega’s. Ik heb haar op dat punt gelijk gegeven en volledig mijn fout toegegeven, maar tegelijk wel gezegd dat het voor ons niet zichtbaar was wat zij deed qua werkzaamheden. Zij vond dat ze geen verantwoording aan ons hoefde af te leggen. Daar was ik het mee eens, maar ze liet ons wel een hoop van haar werk opknappen. Ook daarvan vond ze dat ze ons geen verantwoording schuldig was. Daarna werd de rest op het matje geroepen. Collega L. werd, terwijl de manager haar kantoordeur nog open had staan, voor achterbakse, slinkse, achter de ellebogen rotmeid uitgemaakt. Collega A. en collega P. werden ook met de grond gelijk gemaakt. Uiteindelijk zit er nu niemand meer van het team op die afdeling. Van de 9 mensen zijn er 2 over. De manager is ontslagen, de rest heeft ontslag genomen. En om in deze tijden ontslag te nemen, moet je manager wel héél erg zijn. Collega L., die naar een andere afdeling was overgezet, heeft nog een paar keer met hardkloppingen naast de manager in de lift gestaan. Gelukkig bleek de directeur van dit bedrijf zelf ook geen lieverdje te zijn. Een collega van een andere afdeling die ontslag had genomen, zou van haar team een afscheidscadeautje krijgen. Eén collega had deze taak op zich genomen en iedereen gemaild, incluis de directeur, dat het geld voor het cadeau, als bedankje voor collega D.’s inzet, door haar ingezameld zou worden. De directeur was zo handig om een mailtje terug te sturen middels “Beantwoord allen”. In deze reply schreef hij: “Cadeautje om haar te bedanken? Ik zou niet weten waarom ik haar moet bedanken, zij moet MIJ bedanken”. Collega D. kreeg deze e-mail uiteindelijk ook te lezen en heeft toen 5 minuten voor haar vertrek naar iedereen (circa 350 man) binnen het bedrijf gemaild:
Beste Roland,

Ik heb laatst je email gelezen en ik vroeg me af waarom ik jou nou precies moet bedanken?
Is dat om het feit dat ik je 2x moest helpen met het vervalsen van verschillende handtekeningen zodat jij geen problemen kreeg met de controledienst die kwam of om het feit dat jij me vanaf het begin beloofde dat ik mijn studie hier kon volgen en een stageplek zou krijgen zonder enkel probleem en dat toen NIET nakwam!! De gene die ik zal bedanken zijn mijn leuke collega’s en mijn leidinggevende (K.). K. wil ik bedanken voor de tijd die zij in mij heeft gestoken en wat ze mij geleerd heeft, mijn collega’s wil ik bedanken voor al het plezier, samenwerking en de steun.

Ik wens je natuurlijk het allerbeste met je bedrijf.
Groetjes D.

"Mamma is net de Taliban"

2010-03-26T11:46:00.001+01:00

Zei Daphne Deckers eens in een interview in Linda magazine. De meeste vrouwen kunnen dan ook een flink boekje open doen over hun moeder. Zo had mijn collega Irene een kerstdiner met haar hele familie. Toen ze tiramisu wilde bestellen als toetje, wierp haar moeder een kritische blik op Irene’s jurk en zei: “Zou je dat nou wel doen?." Een andere collega zei dat ze vol trots aan haar moeder vertelde weer een opleiding te zijn gaan volgen naast haar werk. Haar moeder zag het nut er niet van in. Mijn collega vond het echter wel een veer in haar eigen achterste dat zij op middelbare leeftijd nog succesvol een HBO opleiding volgde. Waarop haar moeder zei: “Hoe lang denk je jezelf nog van middelbare leeftijd te kunnen noemen?”
Deze “toestanden” herkende ik meteen.
Toen ik 16 was en een bijbaantje had gekregen als verkoopster in een winkel kwam mijn moeder ’s middags kijken hoe ik het er vanaf bracht. Ze liep naar binnen, wierp één blik op mij en zei: “Kind, je ziet er uit als een zwerver, sta je zó in deze winkel?” en liep weer naar buiten. Ik was woedend, maar wist achteraf ook wel dat ze het uit het diepst van haar hart goed had bedoeld, het kwam er alleen ongelukkig uit. Geen moeder wil haar kind boos of verdrietig maken met een lelijke opmerking. Daarnaast is je moeders mening superbelangrijk dus op zoek naar goedkeuring komt dit dan hard aan.
Zeven jaar later stuitte ik op het boek “Doe je dat écht aan?” van Deborah Tannen, over communicatieproblemen tussen moeder en dochter. Dat boek heb ik uiteraard cadeau gedaan aan mijn moeder. Een mooi voorbeeld hieruit is een vrouw die stage liep op het Witte Huis. Het hoogtepunt van haar stage was een verschijning op tv naast de toenmalige president Clinton. Zodra ze op tv was geweest belde ze vol trots haar moeder op die alleen maar kon zeggen: “Had je niet even naar de kapper kunnen gaan voor je tv-optreden?”. Een ander mooi voorbeeld uit dit boek gaat over Beth, een gezinstherapeut met een eigen praktijk. Op een dag kreeg ze een telefoontje van haar moeder die zei: “Ik kom vrijdagmiddag om twee uur met de trein aan. Zal ik in de stationshal op je wachten of buiten bij de parkeerplaats?.” “Nou dat wordt moeilijk mam, antwoordde Beth, “want ik heb de hele middag afspraken.” Toen vroeg ze: “Waarom vraag je Ron niet?”en doelde daarbij op haar broer. Waarop haar moeder zei: “Hij werkt.”
Zo was ik tijdens het googelen een stuk tegengekomen over een vrouw die ook regelmatig overhoop ligt met haar moeder. Op een dag, toen haar moeder op de koffie kwam in haar nieuwe huis, had ze alleen maar commentaar op de inrichting: “Waarom heb je een witte bank genomen terwijl je twee kinderen en een hond hebt? Wat is dat voor een B-merk Luxaflex, ziet er goedkoop uit. Die antieke kast past totáál niet bij de rest van het interieur. Goh, is de keuken nóg niet af? Zit je daar wel achteraan?.” Na deze beledigingssessie keek haar moeder voldaan naar de grote foto van zichzelf boven haar dochters open haard. Haar dochter zag dit en zei: “Je hoeft niet zo genoeglijk naar jezelf te kijken hoor, die staat daar alleen maar om de kinderen weg te houden bij het vuur”.

Aap, noot, mis

2010-03-26T11:45:00.001+01:00

“Wie geen fouten maakt, maakt meestal niks” hangt er bij mijn ouders in de schuur. En tegenwoordig worden er heel wat gemaakt. Hiermee doel ik op taal- en spelfouten. Ik ben van mening dat iedereen taal- en spelfouten mag maken, ik maak ze zelf ook, maar vaak denk ik dat als mensen de moeite zouden nemen iets nog even over te lezen ze zichzelf makkelijk kunnen corrigeren. Of laat een ander er even naar kijken. Wat mij voornamelijk stoort is de houding van veel mensen dat zelfs grove taal- en spelfouten “moeten kunnen”. Ik zeg niet dat men zich voor iedere fout moet schamen, maar het moet niet normaal zijn om altijd maar alles fout te schrijven. Zo had de afdeling P&O van de Baak in de tijd dat ik er stage liep een sollicitatiebrief ontvangen voor een functie op HBO/WO niveau die de volgende zin bevatte: “Ik ben geboren en getogen in verscheidene landen”. Wablief? Oh, in dat geval: wat was je leukste geboorte? En laatst heb ik een cd voor één van mijn zussen op marktplaats.nl gekocht waarvan het bijschrift bij de advertentie luidde: “de cd verkeerd in goede staat”.
Commentaar op taal- en spelfouten wordt mij echter nooit in dank afgenomen. Ik schreef eens op een forum waar het niveau van de Nederlandse Universiteiten werd bediscussieerd: “Het gebeurt zelfs dat medestudenten verbaasd zijn als ze een laag cijfer krijgen voor een inhoudelijk goed essay door vele taal- en spelfouten”. Een student van de Universiteit Groningen antwoordde daarop: “Arrogante Leidse kakker, het gebeurdt moet met dt”. Waarop mijn antwoord was: “Goh, jouw Groene Boekje is zeker groen van de schimmel. P.S. ben ik hier soms in “Boer zoekt ruzie beland?”.
Bij veel fouten zie ik ze niet in één keer staan, maar dringt het pas later tot me door. Ik las bijvoorbeeld eens in de Ditjes en Datjes, het gratis blad van de Digros/Dirk van den Broek/Bas van der Heijden dat veel producten het moeten hebben van mond-op-mondreclame. Klinkt zo gek nog niet, maar Word heeft er zojuist een streep onder gezet en vraagt of ik er geen mond-tot-mondreclame van wil maken, is wel zo hygiënisch. Zoals je al merkt, zijn sommige fouten best grappig, alhoewel ik ze zelf liever niet maak. Zeker niet in een sollicitatiebrief. Maar nu we toch bezig zijn, wat dacht je van deze: “Geachte Heer de Haas, uw invalide parkeerkaart ligt vanaf heden voor u klaar op het gemeentehuis.” Ik weet wel dat Meneer de Haas slecht ter been is, maar dat zijn parkeerkaart er ook zo aan toe is…
Zo attendeerde een collega mij eens op de advertentie “Naakt model tekenen” in de krant. We hopen allebei vanuit de grond van ons hart dat de toekomstige cursisten een dikke huid hebben. Het mooiste voorbeeld van een grappige fout vind ik die uit het boekje van Lynne Truss, de “kommaneuker” uit Engeland. Zij was eens in New York bij een bar dat een bordje voor de deur had met daarop de tekst “Nigger’s out”, waaronder iemand met de hand had toegevoegd “But he’ll be back shortly”.

Elke vrek heeft zijn gebrek

2010-03-26T11:43:00.001+01:00

Vandaag las ik voor de zoveelste keer in de krant dat we financieel nog harder achteruitgaan dan we dachten. Ik word een beetje moe van die terugkerende krantenkoppen met “Malaise treft ons keihard”. Het komt deprimerend op mij over als fervent shopper. Ik ben het type dat naar het winkelcentrum gaat voor een tube tandpasta en terugkomt met een paar schoenen. Ik heb jarenlang rood gestaan, maar doe tegenwoordig net zoals Georgina Verbaan. Zij zei eens in een interview dat ze ook vaak rood staat omdat ze als actrice in dit kleine land niet altijd werk heeft “Maar mooi rood is niet lelijk”, aldus Georgina.
Ik kan ook erg lachen om Gordon die zegt dat zijn buurtbewoners in het Gooi al jaren zuinig leven. Hij vertelde eens in een interview in de Linda dat de mensen daar zo gierig zijn dat ze zelf bij de heg gaan staan blaffen om een hond uit te sparen. Voor sommige mensen heeft de crisis ook een voordeel: niemand heeft door hoe krenterig ze eigenlijk zijn. Patty Brard heeft ook minder welvarende tijden gekend want ze is een paar keer failliet gegaan. Ze zei daar eens over in een interview met Veronica Magazine dat haar absolute dieptepunt van zuinigheid was het naast de parkeermeter staan wachten totdat hij was afgelopen (om ook nog van die laatste centen te genieten). Ook zag ik eens bij Oprah een vrouw die van miljonair naar straatarm was gegaan en nu weer een redelijk inkomen had. Over haar straatarme periode zei ze: “I got so broke, I went to KFC and licked other peoples fingers” (“Ik was zo arm, dat ik naar de Kentucky Fried Chicken ging om andermans vingers af te likken”).
Ik heb jarenlang in de thuiszorg gewerkt als bijbaan. Bij oudere mensen thuis schoonmaken, boodschappen doen en koffie drinken. Daar leer je wat echt zuinig doen is. Veel van deze mensen hebben andere tijden gekend waarin er geen eten was, vooral na de oorlog, en zijn daardoor extreem zuinig. Vuilniszakken werden geleegd en hergebruikt evenals de stofzuigerzakken. Soms kreeg ik opgewarmde koffie, zag ik dat meneer of mevrouw alleen de wc doortrok als er gepoept was en werden oude kalenders als kladblok gebruikt voor de boodschappenbriefjes. Ook was ik eens bij een man die een paar volle emmers water in de douche had staan. Hij deed de douche aan en voordat hij warm werd ging het koude water in deze emmers, daarmee spoelde hij dan later weer de wc door. Tot slot een mooi verhaal wat ik laatst op internet tegenkwam van een verkoopster in een warenhuis uit Amerika. Zij stond achter de sieradentoonbank en heeft een echte vrek een lesje geleerd. De man kwam om wat leuks te kopen voor zijn vrouw omdat ze 10 jaar getrouwd waren. Hij wilde wel een paar oorbellen cadeau doen. De verkoopster liet hem een paar zien van 110 euro. Dat vond hij te prijzig. Ze liet hem een paar van 75 euro zien, maar dat vond hij ook te prijzig. Een paar van 40 euro was ook niet de prijsklasse die hij in gedachten had. Of ze niet iets écht goedkoops voor hem had. Waarop ze hem een spiegel overhandigde...

Bedrijf zoekt foutloze sollicitatiebrief M/V

2010-03-26T11:40:00.002+01:00

Het leuke van solliciteren is dat ik stage heb gelopen op de P&O afdeling van de Baak met een recruiter als begeleider en tevens zelf recruiter ben geweest. Dus mij is al het één en ander ter ore gekomen van hoe het niet moet. Zo moet ik, zoals ik een paar blogs geleden ook al deed, weer even de vrouw noemen die naar eigen zeggen was “geboren en getogen in verscheidene landen”. Ook kan ik me herinneren dat een vader opbelde om te vragen naar een vacature op WO niveau voor zijn dochter en dat iemand een cd van zijn band mee stuurde. De Baak is een managementcentrum, geen Idols en als je zelf als universitair afgestudeerde niet durft op te bellen en je vader je sollicitaties managet hoef je niet te komen solliciteren als programmamaker. Sollicitanten afwijzen is ook weer een vak apart: mijn collega bij de Baak kreeg zelfs iemand huilend aan de telefoon. Een beetje googelen levert ook grappige voorbeelden van sollicitaties op. Sollicitatiebrieven met daarin: “Competenties: Ben een harde werker, heb oog voor detail, ben een teamspeler maar kan ook goed individueel werken en heb erg veel oog voor detail.” “Ik beloof dat ik voor u harder zal werken dan in mijn vorige job.” Maar ook tijdens de gesprekken kan het mis gaan. Neem deze van een recruiter: “Eén van de standaardvragen is voor ons erg belangrijk: is de kandidaat een teamplayer? Zo vroeg mijn baas, van oorsprong een Belg, op een dag aan een eventueel toekomstige medewerker of hij 'in team kan werken'. De kandidaat werd rood tot achter zijn oren, keek ons ongelovig aan en na enkele seconden vroeg hij: 'Wat bedoelt u daarmee?' Pas toen drong het tot ons door dat de kandidaat dacht dat hij met ons 'intiem' zou moeten gaan werken.” Een ander mooi verhaal kwam van een sollicitant die geen verklaring van goed gedrag kon overhandigen wegens een arrestatie. De sollicitant verklaarde de arrestatie zo: “We hadden een varken gestolen, maar het was echt maar een kleintje.” Ook las ik een verklaring van een sollicitant op de vraag hoe hij aan een gat in z’n cv kwam van vijf maanden: hij legde uit dat hij een onderbreking had in zijn loopbaan omdat hij vijf maanden nodig had gehad om de dood van zijn kat te verwerken. Een ander verklaarde zijn vele banen als volgt: “Het is waar, op papier zie ik eruit als een jobhopper. Maar ik wil onderstrepen dat ik van die vorige jobs geen enkele uit eigen beweging heb verlaten.” Ook een enorme blunder is die van een kandidaat die vroeg of hij nog even naar het toilet mocht alvorens het sollicitatiegesprek aan te gaan waarop hij terug kwam met een toupet op zijn bij binnenkomst kale kruin.
De recruiter van de P&O afdeling van een bedrijf lag in een deuk toen ze een formulier van een pas aangeworven medewerker te zien kreeg. Op de vraag "telefoonnummer voor noodgevallen" had hij geantwoord "112".
Het kan altijd erger: een recruiter interviewde een dame voor de functie van secretaresse. Tijdens het dictee maakte ze een grote fout: ze tikte 'neuken' in plaats van 'keuken'. Ze werd wel aangenomen.
Maar de allermooiste vond ik deze: Een kandidaat struikelde over de drempel en knalde met haar knie tegen de tafelpoot aan. Dit werd benadrukt door heiligen aan te roepen. Waarop de recruiter aangaf dat zij ‘de naam des Heeren misbruiken’ vervelend vond en ‘gelukkig’ begreep haar kandidaat dat volledig en schakelde soepel over op ‘KUT KUT KUT, wat een klote situatie….’

Sollicitering

2010-03-26T11:39:00.000+01:00

Ga er maar eens aan: als vrouw voor een mannenbaan solliciteren. Ben je hard (zoals menig man) kom je over als een kenau en vraagt men zich af of je midden in je PMS zit, maar als je aardig bent wordt je weer te soft gevonden. Om als vrouw een mannenbaan te krijgen heb je nog net geen plaksnor nodig. Maar dat geldt niet alleen voor de echte mannenberoepen. Probeer maar eens hoogleraar te worden in Nederland. Ik las deze maand in de Opzij dat menig vrouwelijk professor brieven krijgt met in de aanhef “Geachte meneer…” Ook krijgen ze wel eens te horen “Hoe het is om als vrouw hoogleraar te zijn.” Het omgekeerde zouden ze nou nooit aan een man vragen. De commissies die hoogleraren aanstellen bestaan vaak alleen uit mannen en die kiezen eerder een man dan een vrouw. Een man met weinig ervaring op een bepaald gebied wordt aangenomen en op cursus gestuurd, een vrouw krijgt die baan gewoon niet. Ook twijfelen dit soort commissies aan de ambities van vrouwen. Wil ze niet nog een keer moeder worden en dus parttimer? Misschien heeft de kandidate in kwestie wel een man die parttime werkt en voor de kinderen zorgt, maar men gaat automatisch van de omgekeerde situatie uit. Vrouwenvooroordelen komen echter overal voor. Zo heb ik laatst een fiets van een Opzij-lezende vriendin gehad omdat zij een nieuwe had gekocht. Ze vroeg toen mijn vriend en ik de fiets kwamen ophalen of mijn vriend er niet eerst nog naar wilde kijken. Waarop ik haar verbaasd aankeek en alleen maar kon zeggen dat ik zijn banden plak en niet andersom.
Ik heb van een vriendin een boek gehad over sterke, werkende vrouwen en heb zitten genieten bij hun uitspraken. Medy van der Laan zei eens: “Het is dodelijk voor vrouwelijk leiderschap dat de carrière van vrouwen met kinderen in alle discussies onlosmakelijk wordt verbonden aan vergroting van mogelijkheden om in hogere functies parttime te kunnen werken. De emancipatie van de vrouw begint bij de man. Laat hij maar eens parttime gaan werken!” Courtney Love is niet mijn favoriet, maar heeft wel zelfinzicht: “I am not a woman, I am a force of nature.” Gelukkig kunnen vrouwen terugslaan als ze willen. Barbara Bush over Clinton: “Bill Clinton lied. A man may forget where he parks or where he lives, but he never forgets oral sex, no matter how bad it is.”
Zo ging presentatrice Aldith Hunkar eens in de regen haar zusje en haar nichtje van drie naar Schiphol brengen. Het regende die dag pijpenstelen en ze parkeerde de auto onder het afdak bij de aankomsthal waar eigenlijk alleen taxi’s mogen staan. Dit zodat haar nichtje van drie niet doorweekt aan een vliegreis van tien uur hoefde te beginnen. Een security medewerker in uniform wilde haar weg sturen en als verweer trachtte Aldith de situatie uit te leggen. De man pikte dit niet en schreeuwde kwaad: “Het is dat je tieten hebt, anders zou ik je in elkaar raggen.” Boos riep Aldith terug: “Het is dat je zo’n kleine piemel hebt, anders zou ik er op trappen.” Mocht ze ooit voor een mannenbaan gaan solliciteren, zoals security medewerker, denk ik dat ze een goeie kans maakt!

Vacaturen

2010-03-26T11:38:00.001+01:00

De afgelopen maanden heb ik er heel wat voorbij zien komen, vacatures die ik je niet kan onthouden. Ik sprak zelfs al van vaca-turen. Wist jij bijvoorbeeld dat er in de Rotterdamse haven een vacature is voor docent Baggerkunde? Ja heus, ik verzin het niet!
Mijn collega vertelde mij een week geleden dat ze in haar tijd bij een uitzendbureau in Leiden een vacature binnen had gekregen voor pornosites bekijken. Dit om de sites te controleren op woorden die in een kinderinternetfilter moesten komen. Niet bepaald de vacature die je groot uitprint en tegen het raam plakt.
En wat dacht je van: “Tijdelijke planner gezocht wegens zwangerschaap”. Je moet je personeelsvee wel in toom houden natuurlijk. Ook was er een instelling op zoek naar een “Verstandelijk gehandicapte begeleider”. Aha, het personeel mag zelf ook zo zijn beperkingen hebben dus.
Maar er zijn er meer die het goed fout aanpakken, zoals onderstaand bedrijf, dat ik tegenkwam op Nationale Vacaturebank.
Gezocht: Kettingrokende, atheïstische, niet al te autistische Linux freak.
Bedrijfsnaam: Rockingstone
Locatie/Standplaats: Wageningen
Salaris: Afhankelijk van opleiding en ervaring
Wat wij bieden? Het exclusieve recht op een hoogblonde ietwat dommige stagiaire, een stevig basissalaris en een zitzak met PlayStation3, Wii en X360 binnen handbereik.
Er zijn echter meer van die IT bedrijven die het bont maken. Ze zoeken vaak mensen die overweg kunnen met Oracle, één of ander softwareprogramma. Vervolgens staat er dan bij de functie-eisen: “- Kunnen werken met Orale migratie”. En bij de persoonskenmerken: “- Honds-on mentaliteit, planmatig en gestructureerd”.
Maar ook werk.nl, de site van het CWI, heeft soms vacatures die niet door de beugel kunnen. Je mag daar namelijk niet selecteren op leeftijd, dat is discriminatie. Men probeert het niettemin alsnog. Functienaam: Logistiek medewerker. I.v.m. de hoogte van het salaris gaat de voorkeur uit naar een schoolverlater.
Wie wil er solliciteren op een site met een kopje genaamd “Vacature’s” ?
Bij Telfort zochten ze iemand op de sales afdeling van WO werk- en denknivo. Misschien moeten ze daar eerst zelf nog een beetje aan werken.
Verder was er een Thuiszorgorganisatie die een invaller zocht tot eind mij. Ze bedoelden vast tot eind jullie.

Manager(g)

2009-11-24T22:47:00.002+01:00

Manage-erg, inderdaad. Sommige mensen moeten ze gewoon verbieden om ooit nog manager te worden. Managers die verbaasd zijn dat er over hen gesproken wordt bijvoorbeeld. Als jij de regels dicteert kan je verwachten dat niet iedereen het daar altijd mee eens is. Sommigen zeggen dat direct tegen je, anderen die wellicht vrezen voor hun baan, achter je rug om. Niet voor niets zijn er hele pagina’s op internet gewijd aan kreten zoals: “Als ik ergens lang over doe, ben ik traag, als mijn manager ergens lang over doet is hij gewoon grondig bezig”. Of deze: “Als ik een taak niet wil doen, ben ik lui. Als mijn manager het niet wil doen is hij te druk”. “Als mij iets niet lukt, ben ik een idioot, als mijn manager iets niet lukt is hij menselijk”. Of mijn persoonlijke favoriet: “Zolang mijn manager doet alsof ik veel verdien, doe ik net alsof ik hard werk”.
Ik heb een tijdje een manager gehad die het belangrijk vond dat het klikte tussen haar en mij. Ze was maar al te blij als we ergens een overeenkomst hadden. Ik houd van schoenen, zij ook. Maar die schoenen waar zij in haar vrije tijd op liep kwamen regelrecht uit de porno-industrie. Sterker nog: op casual friday verraste ze vriend en vijand met een V-hals tot aan haar navel en een superkort rokje. Dat bij een cup E en het figuur van een uit de kluiten gewassen cavia, waarop zelfs de directeur voorzichtig zei: “Ik hoop wel dat je daar een onderbroek onder aan hebt”. Waarna collega L. fluisterde: “Voor de lucht zeker”. Onze computerman zei dat hij haar zelfs "Met een geleende pik nog niet zou nemen".
Tussen deze manager en mij klikte het uiteindelijk niet zo. Zij bleef braaf aanhalen hoe ze vond dat ik op haar leek, maar dan zoals ze een paar jaar geleden was (zij vond duidelijk dat ik nog een hoop moest leren). Ik vond deze vergelijking totaal niet op gaan. Ik zie er in mijn vrije tijd niet uit als polder porno koningin. Uiteindelijk had de hele afdeling wel wat over haar te zeggen. Ze schoof veel taken op ons af en wij vroegen ons nog net niet openlijk af wat ze dan zelf eigenlijk deed. Uiteraard kon ik mijn mond ook niet houden. Ik ga nog net niet als afvalemmer door het leven (geef er een trap tegen en de klep vliegt open). Dit resulteerde in dat ik als eerste op het matje werd geroepen. Wie ik allemaal wel niet dacht dat ik zelf was en als ik het zoveel beter kon, moest ik dat maar eens bewijzen. Collega L. werd, terwijl de manager haar kantoordeur nog open had staan, voor achterbakse, slinkse, achter de ellebogen rotmeid uitgemaakt. Collega A. en collega P. werden ook met de grond gelijk gemaakt. Uiteindelijk zit er nu niemand meer van het team op die afdeling. Van de 9 mensen zijn er 7 weg. De manager is ontslagen, de rest heeft ontslag genomen. En om in deze tijden ontslag te nemen, moet je manager wel héél erg zijn. Gelukkig bleek de directeur zelf ook geen lieverdje. Een collega van een andere afdeling die ontslag had genomen, zou van collega’s een afscheidscadeautje krijgen. Eén collega had deze taak op zich genomen en iedereen gemaild, incluis de directeur, dat het geld voor het cadeau, als bedankje voor collega D.’s inzet, door haar ingezameld zou worden. De directeur was zo handig om een mailtje terug te sturen middels “Beantwoord allen”. In deze reply schreef hij: “Cadeautje om haar te bedanken? Ik zou niet weten waarom ik haar moet bedanken, zij moet MIJ bedanken”. Collega D. kreeg deze e-mail uiteindelijk ook te lezen en heeft toen 5 minuten voor haar vertrek naar iedereen binnen het bedrijf gemaild:
“Beste Roland,
Ik heb laatst je email gelezen en ik vroeg me af waarom ik jou nou precies moet bedanken?
Is dat om het feit dat ik je 2x moest helpen met het vervalsen van verschillende handtekeningen zodat jij geen problemen kreeg met de controledienst die kwam of om het feit dat jij me vanaf het begin beloofde dat ik mijn studie hier kon volgen en een stageplek zou krijgen zonder enkel probleem en dat toen NIET nakwam!! De gene die ik zal bedanken zijn mijn leuke collega’s en mijn leidinggevende (K.). K. wil ik bedanken voor de tijd die zij in mij heeft gestoken en wat ze mij geleerd heeft, mijn collega’s wil ik bedanken voor al het plezier, samenwerking en de steun.
Ik wens je natuurlijk het allerbeste met je bedrijf.
Groetjes D.”

Elke vrek heeft zijn gebrek

2009-01-16T19:07:00.000+01:00

Zo zijn onze manieren

2009-01-13T22:58:00.001+01:00

Gêne is uit en manieren ook. Menig ster gaat tegenwoordig ongemanierd en ongegeneerd door het leven. Rick Brandsteder maakt van slagroom geslachtsroom, Britney Spears die zonder slipje uit de taxi stapt is tegenwoordig ook alweer een grap uit de oude doos en Paris Hilton neemt gewoon haar mobieltje op tijdens de seks, zoals de hele wereld heeft kunnen aanschouwen. Geer en Goor kunnen er ook wat van. Tot grote ontsteltenis van mijn ouders, die andere tijden hebben gekend (mijn vader is uit 1936 en mijn moeder uit 1942) was een scène uit Gordon en Joling over de vloer het tv-fragment van het jaar geworden. Center Parcs klanten van de vestiging in Huttenheugte worden door hen verwelkomt met “Welkom op de Huttefluttekuttevreugde”. Eén van de twee heren zei ook eens: “Het stinkt naar de ammonia, het slaat echt op m’n longen. Het is net alsof ik seks met m’n werkster heb gehad”. Zij hebben, zoals ze het zelf zeggen, zoveel schijt overal aan dat ze stront te kort komen. Het ontbreekt ze in ieder geval niet aan zelfinzicht. Ik kan er zelf af en toe wel om lachen, ook al ben ik opgevoed met dat de ordinaire grappen en dito taalgebruik van deze heren niet door de beugel kunnen. Maar ik hoef het ook niet elke week te kijken, want zo veel “kutterdekut” kan ik nou ook weer niet aan. Ik vind namelijk niet dat alles moet kunnen. BNN die vlak voor Sinterklaas om half vijf ’s middags voor de grap een masturberende Sint uitzendt, gaat mij ook te ver. Maar ik kan dan wel weer lachen om Ranking the Stars . Paul de Leeuw die bij de vraag of de heren die meedoen schaamluis hebben tegen Xander de Buisonjé zegt: “Jij hebt in ieder stadje een ander platje”. De “Dames in de dop”, die van ordinaire meiden naar nette vrouwen gaan, zijn ook altijd erg vermakelijk. Ongemanierde mensen kunnen best leuk zijn, zolang je er zelf maar niet te veel mee te maken krijgt. Van kinderen daarentegen weet je dat ze zich nog wel eens verspreken. Ik stond eens met het jongste zoontje van mijn zus Sabrina op zijn broer en zus te wachten op het schoolplein. Naast ons stond een vrouw met een stevige kont die een onderbroek aan had die nogal in haar billen sneed. Eén van de redenen voor de uitvinding van de string, zeg maar. Mijn neefje (toen 5 jaar oud) zat met zijn gezicht precies op kont-hoogte bij deze mevrouw en zei enthousiast: “Kijk, die mevrouw heeft 4 billen!”. Ik vond het wel gênant dat hij het zo hard zei, dus schoof ik voorzichtig naar de andere hoek van het schoolplein terwijl hij zich uiteraard van geen kwaad bewust was. Want, ja, het was toch ook gewoon zo? Haar onderbroek sneed toch ook dwars door haar billen heen? Ook kon ik me helemaal inleven in de ergernis van één van mijn beste vriendinnen toen zij voor het eerst bij haar schoonouders ging eten. Ze vroeg of ze naast haar vork ook een mes mocht bij het eten, waarop haar schoonvader verbouwereerd zei: “Zo, zo, gaan we GVD decadent doen?”.
Maar ik heb uiteraard ook ervaring op dat gebied. Toen mijn moeder mijn eerste serieuze vriendje te eten vroeg was zijn antwoord: “Wat eten jullie dan?”. “Rode kool”, antwoordde mijn moeder. “Oh, dat lust ik niet” was zijn reactie. Hij zwaaide gedag, stapte op de fiets naar huis en reed weg. Mij gegeneerd achter latend. Mijn huidige vriend B., gaf ik dus voor de zekerheid alvast wat instructies aan de hand van deze ervaring voordat hij bij mijn ouders thuis kwam. Aldus geschiedde dat mijn moeder vroeg of hij een keer mee wilde eten. “Ja graag, mevrouw”, antwoordde hij, "maar alleen als u rode kool eet hoor”.

Cellu-niet-tis

2008-11-10T21:43:00.001+01:00

Na jarenlang niets aan de lijn te hebben gedaan en te hebben geleefd á la Hanneke Groenteman, “Doorzakken bij Jamin”, ben ik toch ook argwanend in de spiegel gaan kijken. Ik keek laatst jaloers naar de platte buik van een negenentwintigjarige kennis van me die zelfs zei dat ze vroeger nog dunner was. Waarop ik vroeg of ze vroeger soms vacuüm was gezogen. Ik weeg nu 62,5 kilo bij 1.68 en wil toch wel weer graag 58 kilo wegen. Collega H. vindt het dikke onzin: “Meid, jij mocht willen dat je spoilers had, bij jou kan er niks af, er zit niks”. Maar om toch even, net zoals de rest van Nederland, lekker te klagen: ik krijg een klein bultje ter hoogte van mijn buik. Met cup A valt het gewoon sneller op. Stel je voor dat mijn buik straks verder uitsteekt dan mijn borsten!
Ik wil er niet aan denken, maar O-VE-RAL wordt je geconfronteerd met diëten. Overgewicht is een "groeiend" probleem in ons land. Sonja Bakker komt dagelijks op tv, er zijn talloze programma’s met “afvalraces”, in de supermarkt worden “gezonde, vetvrije keuzes” aangegeven, mensen willen nog niet dood in de McDonald’s worden aangetroffen en op roddelsites spreekt men schande van beroemdheden die enkele kilootjes aankomen. Britney Spears heeft naar verluid enorme cellulitis sinds ze is aangekomen. Hetgeen op internet meteen geshowd wordt door foto’s met bewijsmateriaal. Volgens de desbetreffende roddelsite kan ze nu, met deze bovenbenen, een poffertjeskraam beginnen en is het nog wachten op de eerste persoon die er een hole-in-one op slaat. Maar ach, een beetje hobbeltjes en bobbeltjes heeft ook zo zijn voordelen: het is net braille, je vriend kan met zijn ogen dicht alles vinden. Collega H. zegt daarop: cellulitis, wat een dijenkletser!
Collega H. heeft ook de oplossing voor de “balansdag”: “Weet je hoe ik in balans blijf? Een koekje in zowel linker- als rechterhand”. Ook zei ze dat ze gestopt was met hardlopen om gezondheidsredenen. Haar dijen gingen zo hard langs elkaar heen en weer dat haar sportbroekje in de fik vloog. Toch kon ik het niet laten haar op de hoogte te brengen van één van de vetste ervaringen in mijn leven. Toen ik op een avond, een half jaar geleden, met wat wijntjes op in de snackbar belandde, snakkend naar een kaassoufflé, zag ik een oude bekende van me. Achter de toonbank stond een meisje waarmee ik vroeger op jazzballet zat. Zij was het opperhoofd in de kleedkamer als de jazzballetjuf even niet oplette. Jarenlang heeft zij me getreiterd met mijn bril waarmee ze samen met de andere meiden overgooide. Ook heb ik menigmaal mijn kleding onder de douche vandaar kunnen halen of uit de prullenbak kunnen vissen. Ze herkende me niet, zonder bril en nerdy kleding. Ik herkende haar echter wel ondanks de snackbar outfit die ze droeg en dat ze nu toch wel maatje 48/50 had gekregen. Die 62,5 kilo voelde in ene geweldig. Ik kon het dus ook niet laten om even te zeggen wie ik was. Ik zag haar schrikken en dacht: wraak is niet zoet, wraak is vet!

Jon Bon Barbie

2008-11-06T16:15:00.000+01:00

Het wonen in een klein dorp betekent dat je wel eens een roddel over jezelf opvangt via via. Zodoende hoorde ik dat er mensen zijn die mij een barbiepopje vinden en denken dat ik een “oppervlakkig typje” ben dat alleen maar met haar uiterlijk bezig is. Ik trek me uiteraard niks van deze roddels aan en ga onverstoord verder met het op kleurvolgorde ordenen van mijn gehele garderode (met 50! paar schoenen). Maar toegegeven, ik kan best materialistisch zijn. Ik hou gewoon erg van mooie spullen. Ik heb bijvoorbeeld een wagenpark aan parfum op mijn kaptafel staan en bad al reeds op vierjarige leeftijd “Onze vader, die in de HEMA zijt”. Het is schandalig om toe te geven, maar ik kreeg laatst een sms van een vriendin die een tasje had gekocht om er vervolgens thuis achter te komen dat ze die al had. Vrolijk smste ze: “Dat heb jij vast ook wel eens, dat je er pas bij thuiskomst achter komt dat je iets gekocht hebt wat je al had”. Maar ook celebs hangen vaak de bimbo of “himbo” uit. Zo zei basketballer Shaquille O'Neal in een interview als antwoord op de vraag of hij tijdens zijn vakantie in Griekenland ook het Parthenon had bezocht: “Sorry, ik kan me de namen van de nachtclubs waar we zijn geweest niet meer herinneren”. Een andere bekende bimbo is Jessica Simpson, die ooit in haar eigen tv-show aan haar echtgenoot vroeg of tonijn kip of vis is. Ook president Bush maakt er menigmaal een potje van. Zo zei hij eens in een speech: “Onze vijanden zijn innovatief en hebben goeie bronnen, wij ook. Ze zullen nooit stoppen met het bedenken van nieuwe manieren om ons land en ons volk te teisteren, wij ook niet.” Geen wonder dat zangeres Pink met een t-shirt rondloopt met daarop de tekst: “The only bush I trust is my own”. Naast het op inkoop gebied oppervlakkig zijn kan ik ook bij tijd en wijlen aan de rest van dit Bimbo-achtige imago voldoen. Ik kan soms erg onhandig zijn en heb dan de “flexibiliteit” en motoriek van een Barbie. Ik ben zo’n type die bij het wisselen van standje tijdens de seks haar vriend per ongeluk een mooie rechtse hoek verkoopt met haar elleboog, in Mike Tyson stijl. Ik heb ook wel eens in de auto op een vierbaans weg door Oegstgeest enthousiast naar een collega gezwaaid die me rechts inhaalde om vervolgens door de middenberm te rijden. Ik ben zelfs het type dat haar evenwicht verliest als ze op een hometrainer zonder handen fietst. En val dus ook als eerste uit de skilift op wintersport. Maar ik kan wel klussen, dus misschien een tip voor Mattel, de makers van Barbie: de KlusBarbie, compleet met “toolbelt”. Hoe de bijbehorende Ken dan door het leven moet gaan is mij ook al helemaal duidelijk: als Jon Bon Jovi. Ik las vandaag op een gossip site dat deze blonde zanger geen peertje kan verwisselen en daarom maar gewoon de hele lamp weggooit. Ik hoop voor hem dat ‘tie getrouwd is met een KlusBarbie.

Even aan mijn moeder vragen (ik zweer je dat hij dat zei, hij lachte er niet eens bij).

2008-09-17T23:36:00.000+02:00

Vriendin J. zet een nieuwe remkabel op haar fiets, kan een boor hanteren en belt geen 112 als ze autopech heeft. Haar vriend heeft daar duidelijk geen last van. Toen hij een tijdje geleden voor de tigste keer bij haar kwam eten en zij hulp vroeg bij de bereiding ervan kwam ze er achter dat hij geen appel kan schillen. Dat doet zijn moeder altijd voor hem. Zelfs met de dunschiller is hij bang en voorzichtig. Ze gaf hem uiteindelijk maar de kaasschaaf omdat die beweging hem nog het meest bekend is. Ze kunnen nu langzaam opwerken richting dunschiller, net als fietsen zonder zijwieltjes. Toen ze laatst een weekendje weg gingen ontdekte ze tot haar ontsteltenis dat hij een nieuw doosje wattenstaafjes, voor een weeshuis aan washandjes en een voorverpakt Zwitsal zeepje bij zich had! Mommy Dearest had geholpen met pakken. Vraag ik me toch af wat die man nou doet in eMANcipatie…. Ook bepaald zijn mams nog de inhoud van zijn klerenkast. Als zij iets versleten vindt MOET het worden weggegooid. Ze kunnen bij de “Zak van Max” de “x” wel weglaten. Ze heeft haar vriend zijn halve garderobe al aan dat goede doel gegeven. Tjah, sommigen staan al met één been in het graf, haar vriend staat nog met één been in de baarmoeder. En zij mag er niks van zeggen want Die Mutti is heilig! Zodoende had ze de Schoonmoeder Blues te pakken hoor. Zij is echter niet de enige met deze “blues”. Ook vriendin H. moest het ontgelden toen ze een paar weken geleden was gaan kamperen met haar vriend en hij bij iedere haring die hij er in moest slaan nog net niet zijn moeder op belde om te vragen hoe het moest. Daarnaast vond hij het kamperen ook erg vies, het leek wel of hij een bacteriefobie had. Dat zou komen omdat zijn moeder hem heel hygiënisch heeft opgevoed, ze is zelf namelijk een enorme poetsmajoor. Bij haar thuis is het zo schoon, dat als je er de vloer likt, je zelfs vitaminen naar binnen krijgt. Een echte vlekkenkampioen met smetvrees. “Weet je wel, zo’n type die bij anderen thuis haar voeten veegt voordat ze NAAR BUITEN gaat”, aldus vriendin H. Ook vroeg vriendin H. zich af wat haar schoonmonster er van zou vinden dat haar vriend, toen ze hem laatst alleen thuis had gelaten, zelf een kiwi had geschild en “het klokhuis” ervan had weggegooid (waarvan hij later beweerde dat hij de “pit” van de kiwi bedoelde!). Maar het kan altijd erger: kennis V. had laatst iets raars bij haar vriend zijn kringspier ontdenkt tijdens een gezamenlijke badsessie. Toen ze vroeg of hij er niet mee naar de dokter wilde gaan zei hij (27 jaar oud) dat hij zijn moeder er wel even naar zou laten kijken! De gedachte dat je vriend bij het volgende bezoek aan zijn moeder zijn broek op zijn knieën zal laten zakken en voorover zal bukken met anus in de lucht zal voor menig vrouw ondragelijk zijn. “Tjah”, zei vriendin J., “doe me dan toch maar dat Zwitsal zeepje in zijn koffer. Die zit er de volgende keer wellicht niet meer in als ik haar vertel hoe heerlijk ik hem er figuurlijk EN letterlijk mee heb ingezeept….”

Automutilatie/automishandeling

2008-09-17T23:32:00.000+02:00

Waarom heeft een Lada achterruitverwarming? Zodat je geen koude handen krijgt bij het duwen. En zo ken ik er nog wel een paar. Mijn leraar Duits zei eens dat hij een Daf (met het Pientere Pookje) maar niks vond, die roesten al in de folder en hadden niet voor niks de bijnaam “Truttenschudder (met jarretelaandrijving).” Hijzelf was meer fan van de Mercedes en haalde eens tijdens de Duitse les een prachtig verhaal op over zijn studententijd in Duitsland. Hij en een huisgenoot hadden de motor uit een kever gehaald en vervangen door de motor van een Mercedes (kostte weliswaar de hele achterbank van de kever). Vervolgens de Autobahn op en met 200 k/m per uur verbaasde medeweggebruikers inhalen. Vele automerken staan voor een afkorting, DAF staat bijvoorbeeld voor "Van Doorne’s Aanhangwagenfabriek" (later: Automobielfabrieken). Maar dat werd al gauw veranderd in “Door Aanduwen Fel” of “Duwen Anders Fietsen”. Voor de fabrikant zijn zulke herinterpretaties doorgaans weinig vleiend. Opel blijkt dan opeens te staan voor "Overal pech en last" of "Ons Product Eist Levens” en Renault wordt "Roest En Narigheid Achtervolgen U Lange Tijd". En wie de Skoda-rijder volgt, moet wel wat extra tijd uittrekken, want dat wordt "Samen Knutselen Onder De Auto". Maar Skoda staat ook voor “Schuddend Klaarkomen Op De Achterbank”. Ik adviseer de Skoda rijder dan ook een Car’a’sutra boek. De enige ervaring die ik heb met auto’s kwam van mijn eigen groene Ford Fiesta. Mijn ouders hadden geld gespaard voor mijn rijbewijs en als daar nog wat van overbleef na het behalen van mijn roze papiertje mocht ik een tweedehands auto kopen. Dus ik en mijn moeder naar één of andere tweedehands autoverkoper. Hij had een beetje de standaard verhalen over de goedkoopste auto die hij had staan. “Deze auto heeft jarenlang bij een oud omaatje in de garage gestaan”. Daarnaast had hij het onder het genot van een kopje koffie (en met uitzicht op gouden sieraden waar Mr. T. jaloers op zou zijn) over hoe hij en zijn vrouw iedere zomer naar Roemenië gingen om daar de weeskindjes te helpen. Ik eindigde met vier maal een lekke band nog net niet als eerste op het wereldkampioenschap banden verwisselen. Want de banden waren zogenoemd niet uitgelijnd. Daar sta je dan langs de kant van de snelweg in je nepbontjasje op hoge hakken met de krik in je ene hand en een Wettie (vochtige tissue) in de andere. Maar toegegeven, de auto kon verder een hoop hebben. Ik ben nog wel eens in een woede-aanval om 4 uur zondag ’s nachts midden op een rotonde beland. Alleen mijn ruitensproeivloeistoftank was lek. De vogelenpoep moest er toen met de krabber af. Maar nadat ik uiteindelijk ook mijn rechterzijspiegel eraf heb weten te rijden (de biobakken stonden die week in ene in de goot in plaats van op de stoep) kon ik niet meer zeggen: “To the BATmobile, let’s go!”. Toen werd het toch echt: “To the BADmobile, let’s go…”

De Blijerd

2008-09-17T23:18:00.000+02:00

Ik ben zelf een rasoptimist en toen ik nog single was had ik, na een tijdje depressieve mannen te hebben gedate, op een gegeven moment een nieuwe categorie aangeboord: de blije man. Zo eentje die “Hoi, hoi, hoi” roept als hij je ziet en ieder smsje standaard met “joepie” begint. Ik had er zelfs eentje die de hele dag liep te zingen. Deze mannen hebben meestal een groot rond gezicht met van die appelwangetjes. Doe er een strik omheen en je hebt een vrolijk paasei, zegt schrijfster Yvonne Kroonenberg hierover. Vaak hebben ze ook nog krulletjes en een colgate smile die zo vastgeroest zit op hun gezicht dat ik denk dat ze zelfs zo glimlachen als ze oog in oog staan met een inbreker om 4 uur 's ochtends. Tjah, alles waar TE voor staat kan je maar beter goed tegen verzekerd zijn. Vriendin M. had ook een tijdje gedate met zo’n enthousiaste man. Al maakte ze hem met de grond gelijk, hij belde nog tien keer per dag. Hij lachte zelfs om haar flauwste grappen. Sterker nog: hij lachte zelfs nog als ze hem voorzichtig probeerde te vertellen dat ze niet zo geïnteresseerd in hem was. Peter Jan Rens kan zo weer een nieuwe reeks van zijn “Geef nooit op” show beginnen, kandidaten genoeg. Wellicht was deze enthousiaste date van vriendin M. wel lid van wandelvereniging de Vrolijke Tippelaars, carnavalsvereniging de Vrolijke Doortrekkers, de Vrolijke School of wat me het meest waarschijnlijk lijkt: carnavalsvereniging de Vrolijke (door)Drammers. NB.: deze bestaan echt allemaal, zie Google. Zo had ik collega Gert die mij een liefdesbrief stuurde. Zesentwintig van de zevenentwintig zinnen eindigde met een uitroepteken, ééntje niet, die eindigde met een vraagteken. Diezelfde Gert was ook de man die na 10 smsjes de tijd al rijp vond om mij eens te vragen hoeveel kinderen ik wil. Ik denk dat hij maar beter spermadonor kan worden. Wie wil er nou kinderen van zo’n blije man? Volgens mij huilen die niet eens bij de geboorte, zelfs al zit de navelstreng om hun beentje gekneld. Maar top of the bill was Johan. Met enorme pretoogjes een echte blijerd. Vrolijk babbelde hij er op los aan de bar en schepte terloops nog even op over zijn auto, een Porsche. Jammer genoeg val ik niet op geld. Hij maakte dus geen kans. Maar daar heeft een blijerd geen last van. Vrolijk ging hij mijn vriendinnen trachten te versieren met wederom veel Porsche. Een week later zat ik in de bus en zag ik de blijerd in ene een stuk minder blij langs de kant van de weg. Hij was een bruine Opel Kadett aan het duwen waar rook uit kwam. Kijk, dáár word ik nou blij van.

Schokkende bekentenissen...

2008-09-17T23:09:00.000+02:00

Een heerlijk avondje uit in mijn stamkroeg betekent vaak aan het einde van de avond vele bekentenissen rijker. Eén van de vragen naast hoe oud ben je? Studeer je? is natuurlijk: “WAT studeer je?”. En zodra ik heb gezegd dat ik psychologie studeer gaan de trossen los. Nog voordat ik kan zeggen dat mijn afstudeerrichting arbeids- en organisatiepsychologie is, iets wat niets te maken heeft met het stereotype beeld van de sofa met de patiënt erop, komen er hele levensdrama’s uit. Echtscheidingen van ouders, vrienden aan de drugs of vaders die een hartinfarct hebben gehad, de versierpoging verandert acuut in de wens om een gratis therapiesessie. De meeste krijgen van mij braaf het nummer van Stichting Korrelatie (0900-1450) maar sommige gevallen zijn zo zielig dat ze beter af zijn met het nummer van de Kindertelefoon (0800-0432). Er zitten er ook altijd bij die proberen toch nog de therapiesessie met een versierpoging te combineren. Zo had ik er ooit één die begon over problemen in bed met zijn vriendin alsof hij wilde zeggen ‘ga je even mee naar huis om te laten zien dat jij weet hoe het wél moet?’. Dit alles is nog mild vergeleken met de bekentenissen die vriendin P. te horen kreeg. Op een avond met een leuke date waarmee ze alleen nog maar gezoend had wist hij nog voordat er sprake was van met elkaar naar bed gaan even te waarschuwen dat ‘ze straks niet moest schikken, want hij heeft een spatader op zijn balzak.’ Goh, op voorhand vast aankondigen dat je discoballen hebt, dáár worden haar hormonen vrolijk van! Maar Emiel, een latere date van P. spande toch wel de kroon. Ze was beschonken bij hem thuis op de bank beland toen hij, zomaar uit het niets, ging uitleggen hoe hij masturbeert. Hij doet een sok om zijn penis, gaat op zijn buik liggen in bed en wrijft heen en weer totdat hij gekomen is. Zelf begreep hij ergens ook wel dat dit erg apart is en grapte dat hij een “textielneuker” is. Ook wij hadden weken daarna nog in plaats van onderbroekenlol “sokkenlol” over Emieltextiel. Hij zou te stoffig zijn of van het masturberen een stofwisselingsziekte hebben opgelopen. Ook als we naar een optreden van zijn band gingen wisten we niet of we nou slipjes of sokken op het podium moesten gooien. Eén ding weet ik zeker: mocht hij zijn hart bij mij gaan uitstorten in de kroeg, geef ik hem noch het nummer van Stichting Korrelatie, noch het nummer van de Kindertelefoon, maar verwijs ik hem toch echt door voor een therapiesessie bij een geitenwollen sok.